Sunday, 25 October 2015

ചിതറിയ കുടുക്കകള്‍ ബാക്കി വയ്ക്കുന്നത് (ഓര്‍മ്മകള്‍)




മൂന്നിലും നാലിലുമൊക്കെ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത്, ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന  എല്‍.പി.സ്കൂളിന്‍റെ മതിലിന് പുറത്ത് ഉച്ചനേരമാകുമ്പോള്‍ ഒരു കാരയ്ക്ക അമ്മച്ചി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ടായിരുന്നു. ഉപ്പിലിട്ട കാരയ്ക്ക, നെല്ലിക്ക, ലൗലോലിക്ക, ചാമ്പക്ക, ഇഞ്ചിമുട്ടായി, തൂക്കുപടി മുട്ടായി തുടങ്ങി കുട്ടികളെ ആകര്‍ഷിക്കാനുള്ള സകല സാധന സാമഗ്രികളുമായിട്ടായിരുന്നു അമ്മച്ചിയുടെ വരവ്. ഉച്ചക്ക് സ്കൂളില്‍നിന്നുമുള്ള കഞ്ഞിയുംപയറും അകത്താക്കിയാലുടനെ വായ കഴുകിയെന്ന് വരുത്തി ഒരൊറ്റ ഓട്ടമാണ്, അമ്മച്ചിയുടെ പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്കുവിരിച്ച മുട്ടായിച്ചന്തയിലേക്ക്. ഞാനും പോകും. നവജീവന്‍ ഹോമില്‍ നിന്നും വരുന്ന തോമസ്‌, ക്ലാസ്സില്‍ എന്‍റെ അടുത്തിരിക്കുന്നവനും തല്ലുകൊള്ളിയും സര്‍വോപരി ദാനധര്‍മ്മിഷ്ഠനുമായിരുന്നു. കേരളത്തിന്‍റെ വിവിധഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും ദരിദ്രരായ കുട്ടികളെ വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കാനായി ദത്തെടുത്ത് പോറ്റുന്ന സ്ഥാപനമാണ്‌ നവജീവന്‍ ഹോം. കൈവെള്ളപോലും വിയര്‍ക്കാറുള്ള തോമസിന്‍റെ നനഞ്ഞ പോക്കറ്റില്‍ കുറഞ്ഞത് പത്തുപൈസയെങ്കിലും ദിവസവും ഉണ്ടാകും. അവനതെവിടുന്നു കിട്ടുന്നതാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പത്തുപൈസയ്ക്ക് രണ്ടു കാരയ്ക്ക, അല്ലെങ്കില്‍ രണ്ടു ചാമ്പക്ക, ഒരിഞ്ചി മുട്ടായി അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും അവനെന്നും വാങ്ങും. അതിന്‍റെ പകുതി ഞാന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ അകത്താക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരന്നാന്തരം കൊതിയനായിരുന്നെങ്കിലും സ്കൂളില്‍ പൈസ കൊണ്ടുപോകുന്ന ശീലമില്ലാത്തതിനാല്‍ എന്‍റെയുള്ളില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ദാനശീലന്‍ തന്‍റെ കുംഭകര്‍ണ്ണസേവ വിട്ടുണര്‍ന്നതേയില്ല. എനിക്ക് കിട്ടുന്ന പൈസയെല്ലാം ഞാനെന്‍റെ കാശിക്കുടുക്കയില്‍ സ്ഥിരനിക്ഷേപം നടത്തും. ഉജാല വാങ്ങുന്ന, ഉരുണ്ടകഴുത്തിനുകീഴെ ആകെച്ചപ്പിയ നീലപ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളായിരുന്നു അക്കാലത്ത് എന്‍റെ കാശിക്കുടുക്കകള്‍. എന്നിട്ട് എല്ലാദിവസവും നിരവധി തവണ കുലുക്കിനോക്കും. അതിന്‍റെ കിലുകിലെന്നുള്ള കിലുക്കത്തില്‍ കുബേരപുളകിതനാകും.



ഉജാലപ്പോണിയുടെ അടിയില്‍ കത്തികൊണ്ട് വരഞ്ഞുവരഞ്ഞു ഒറ്റനാണയം മാത്രം കടക്കുന്ന ഒരോട്ടയുണ്ടാക്കിയാണ് അതിനെ കുടുക്കയായി പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യിക്കുന്നത്. ഡയമണ്ട് ആകൃതിയിലുള്ള അഞ്ചുപൈസ, പൂ പോലുള്ള പത്തുപൈസ, സമഷഡ്ഭുജാകൃതിയില്‍ ഇരുപതുപൈസയൊക്കെ നിലവിലുള്ള കാലമാണ്. ഇവയെല്ലാം തന്നെ അലുമിനിയം അലോയ് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു. ഇരുപത്തഞ്ചിന്‍റെയും അമ്പതിന്‍റെയും ഒരുരൂപയുടെയുമൊക്കെ ചെമ്പുതുട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എന്‍റെ ഉജാലബാങ്കിനെ സംബന്ധിച്ച്, അതൊക്കെ അന്യന്‍റെ പറമ്പിലെ തേങ്ങപോലെയായിരുന്നു. അതിമോഹ വിദൂരദര്‍ശനം മാത്രം.


അക്കാലത്തെ എന്‍റെ സാമ്പത്തികസ്രോതസ്സുകള്‍ വളരെ ആയാസം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. പരിസരത്തെ ഏതുവീട്ടുകാര്‍ക്കും ഏതുസമയത്തും എന്തുസാധനം വാങ്ങണമെങ്കിലും ഞാന്‍ റെഡി. പലപ്പോഴും പാചകം പകുതിയാകുമ്പോഴായിരിക്കും അയ്യോ! കടുകില്ലല്ലോ, മസാലയില്ലല്ലോ, വെളിച്ചെണ്ണ തീര്‍ന്നല്ലോ എന്നൊക്കെ പലരും തിരിച്ചറിയുന്നത്. മുറ്റത്തുകളിക്കുന്ന സ്വന്തം മക്കളെ അല്‍പനേരത്തേക്കെങ്കിലും മറന്നുകൊണ്ട്, അടുക്കളയില്‍ നിന്നുതന്നെ എന്‍റെ പേരുറക്കെവിളിക്കും. കേള്‍ക്കേണ്ടതാമസം ഞാനങ്ങോട്ടോടും. നട്ടുച്ചയ്ക്ക് സ്വന്തം മക്കളെ വെയിലുകൊള്ളിക്കാന്‍ എതൊരമ്മയും സ്വാഭാവികമായും ഭയക്കും. ആ ഭയം ഞാന്‍ മുതലാക്കും. ഒരുപ്രാവശ്യം കടയില്‍ പോകുന്നതിന് പത്തുമുതല്‍ മുപ്പതുപൈസവരെ ഞാന്‍ പ്രതിഫലം ചോദിച്ചുവാങ്ങും. നെല്‍പ്പാടങ്ങളും വരമ്പുകളും തോടുകളുമൊക്കെ കടന്നു പലവഴിതാണ്ടിപ്പോയി ചുരുങ്ങിയനേരംകൊണ്ട് സാധനം വാങ്ങിയിട്ടുവരുന്നത് ചില്ലറ കാര്യമല്ല. അതുകൊണ്ട് സാധനം വാങ്ങുന്നത് കടം പറഞ്ഞിട്ടാണെങ്കില്‍ പോലും എന്നോട് കടംപറയുന്നതിന്‍റെ പരിണതഫലങ്ങള്‍ ഗുരുതരമായതിനാല്‍ ആരുമതിന് മുതിരാറില്ല. വല്ലപ്പോഴും ഒരു കപ്പലണ്ടി മുട്ടായിയും തീരെ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍മാത്രം ഒരു പെന്‍സിലും വാങ്ങുന്ന എനിക്ക് മറ്റു ചെലവുകളൊന്നുമില്ല. ഒരത്യാവശ്യത്തിന്‌ വീട്ടുകാരാരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍ കൊടുത്തു സഹായിക്കുന്ന ദുശീലം തീരെയില്ല. അതൊക്കെകൊണ്ടുതന്നെ എന്‍റെ ഉജാല ബാങ്ക് എന്നും നിറവിന്‍റെ ഭണ്ടാരമായിരുന്നു.


മൂന്നാംതരത്തില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍, ക്ലാസില്‍ മിക്ക കുട്ടികള്‍ക്കും ഒടിഞ്ഞ സ്ലേറ്റ്‌ പെന്‍സിലിടാന്‍ ഒരു കുഞ്ഞുപെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. തോമസിനും നവജീവനില്‍ നിന്നുവരുന്നവര്‍ക്കാര്‍ക്കും അങ്ങനൊരാഡംബരം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും എനിക്കതില്ലാത്തതില്‍ ഞാന്‍ സങ്കടപ്പെട്ടു. വിഷയം വീട്ടിലവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളിലുമെന്നപോലെ ''ഒന്ന് പോടാര്‍ക്കാ.." എന്ന് ഒട്ടും ദാക്ഷിണ്യമില്ലാതെ കൈമലര്‍ത്തി. ചിലതൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചുപോയാല്‍ പിന്നെ, അതെത്രയും പെട്ടന്ന് സാധിച്ചെടുത്തില്ലെങ്കില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരസ്വസ്ഥത അന്നേ എന്‍റെ ദൗര്‍ബല്യമാണ്. മറ്റു നിവൃത്തിയൊന്നുമില്ലാതായപ്പോള്‍ അന്നാദ്യമായി ഞാനെന്‍റെ ഉജാല ബാങ്ക്, അതിന്‍റെ കഴുത്തിനുതാഴെ കറിയറപ്പോത്തി കൊണ്ട് കുത്തിത്തുറന്നു. എല്ലാം അഞ്ചോ പത്തോ ഇരുപതോ പൈസത്തുട്ടുകള്‍. മൊത്തം അഞ്ചു രൂപ ഇരുപത്തഞ്ചു പൈസയുണ്ട്.


നിരവധി കടകള്‍ കയറിയിറങ്ങി അവസാനം ഒരു കിലോമീറ്ററിലധികം നടന്നു, കമ്പനിമുക്കിലൊരു കടയില്‍ എന്‍റെ കയ്യിലെ കാശിലൊതുങ്ങുന്ന ഒരു പ്ലാസ്റിക് പെട്ടി, ഇന്നിപ്പോള്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ കണ്ണടയൊക്കെ ഇട്ടുസൂക്ഷിക്കുന്ന മാതിരി ഓരെണ്ണം കണ്ടെത്തി. വില നാലര രൂപ. ഹോ! എന്‍റെ ഇളം നെഞ്ചൊന്നുപിടഞ്ഞു. എണ്ണിക്കൊടുക്കേണ്ടത് വര്‍ഷങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനമാണ്. പോക്കറ്റില്‍നിന്നും ഒരുപിടി ചില്ലറവാരി പലവ്യഞ്ജനപ്പെട്ടിയുടെ പടിയില്‍വച്ചു എണ്ണിത്തുടങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു, കടയുടെ ഒരു മൂലയില്‍ പഴയ സാധനങ്ങള്‍ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു ചുമന്ന മണ്‍കുടുക്ക എന്‍റെ കണ്ണിലുടക്കുന്നത്. ഒരു റബ്ബര്‍ പന്തിനെക്കാളും അല്‍പംകൂടി വലുത്. ഞാനതിന്‍റെ വില ചോദിച്ചു. അഞ്ചുരൂപ! കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ എന്ന വാക്കോ അതിനര്‍ത്ഥമോ അന്നു പഠിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും അടുത്ത അഞ്ചുമിനിട്ടോളം ഞാനതിന്‍റെ പരകോടിയിലായിരുന്നു. മനസിലൊരു വടംവലിതന്നെ നടന്നു. കുടുക്ക ഇങ്ങോട്ടുവലിക്കുമ്പോള്‍ പെന്‍സില്‍ബോക്സ് അങ്ങോട്ട്‌ വലിക്കും. ഒടുവില്‍ സ്ലേറ്റ്‌ പെന്‍സില്‍ പോക്കറ്റില്‍ കിടന്നാല്‍ മതിയെന്നങ്ങു തീരുമാനിച്ചു. പൈസയിടാന്‍ പൈസകൊടുത്ത് ഒരു കുടുക്ക വാങ്ങുന്ന കാര്യം അന്നോളം ചിന്തിച്ചിട്ടുകൂടിയില്ല. അധികമുണ്ടായിരുന്ന ഇരുപത്തഞ്ചുപൈസയായിരുന്നു പുതിയ ധനസംഭരണിയിലെ ആദ്യനിക്ഷേപം.


ലോവര്‍ പ്രൈമറിയില്‍ നിന്നും ജയിച്ച് അപ്പറിലേക്ക്, വെള്ളനാട് സ്കൂളിലേക്ക്, മാറിപ്പോയപ്പോള്‍ ജീവിതച്ചിലവ് പെട്ടന്നുകൂടി. സ്ലേറ്റിന്‍റെ സ്ഥാനം നോട്ട്ബുക്കുകളും സ്ലേറ്റ്‌ പെന്‍സിലിന്‍റെത് പേനയും കാര്‍ബണ്‍ പെന്‍സിലും, മഷിത്തണ്ടിന്‍റെത് റബ്ബര്‍കട്ടയും കയ്യടക്കിയതോടെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയാകെ ഉലഞ്ഞു. പിന്നെ അന്നോളം കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഡ്രോയിംഗ് ക്ലാസ്, തയ്യല്‍ ക്ലാസ്, സംഗീതക്ലാസ് (അതും ഞാന്‍!) അങ്ങനെ പലതും. ഇതിനൊക്കെയുള്ള ബുക്കും തുണിയും സൂചീം നൂലുമൊക്കെ നമ്മള്‍തന്നെ വാങ്ങണം. സര്‍ക്കാര്‍വക സൗജന്യവിദ്യാഭ്യാസം എന്‍റെ കുടുക്കനിക്ഷേപങ്ങളെ ദാരുണമായി കൊള്ളയടിച്ചെന്നു പറഞ്ഞാ മതിയല്ലോ. സ്കൂളില്‍ പോകുന്നത് സമയനഷ്ടത്തിനൊപ്പം ധനനഷ്ടവുമുണ്ടാക്കുമെന്നത് സങ്കടകരം തന്നെ. പഠിത്തം നിര്‍ത്തിയാലോ എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ സീരിയസ്സായിട്ട് ചിന്തിച്ചും തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ ആ മണ്‍കുടുക്ക പൊട്ടിക്കാന്‍ മാത്രം മനസ്സുവന്നില്ല. പൊട്ടിച്ചാല്‍ മറ്റൊന്നുവാങ്ങാന്‍ വകയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈര്‍ക്കിലിന്‍റെ അറ്റത്ത് ചക്കയരക്ക് പുരട്ടി കുടുക്കയില്‍ കടത്തി, അതിവിദഗ്ദനായ ഒരു മോഷ്ടാവിനെ പോലെയായിരുന്നു കാശെടുത്തിരുന്നത്. ആ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളില്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ മറ്റുചില സാമ്പത്തികശ്രോതസ്സുകള്‍ കൂടി ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. സ്കൂളില്ലാത്തപ്പോള്‍ പാടത്തും പറമ്പിലും നടന്ന് കുടങ്ങല്‍ പുല്ല് (ഒരു തരം പച്ചമരുന്ന്. നാഡീരോഗങ്ങള്‍ക്ക് ബെസ്റ്റാ) പറിച്ചു വെയിലത്തിട്ടുണക്കി വെള്ളനാട് ചന്തയില്‍ കൊണ്ടുപോയി വില്‍ക്കുന്നതായിരുന്നു ഒന്ന്. ഉണക്കപ്പുല്ല് കിലോയ്ക്കന്ന് പതിനഞ്ചു മുതല്‍ ഇരുപത് രൂപവരെ കിട്ടും. പക്ഷെ ഒരു രണ്ടാഴ്ചയെങ്കിലും കാടും മേടും താണ്ടി നടന്നാലേ ഈ ഒരു കിലോ കുടങ്ങലുണ്ടാകൂ. സീസണ്‍ സമയത്ത് വയലേലകളില്‍ ഞാറിളക്കാനും കളപറിക്കാനും പോകുന്നതായിരുന്നു മറ്റൊന്ന്. അന്നൊക്കെ ചാങ്ങയിലും പരിസരങ്ങളിലും നിറയെ നെല്‍കൃഷിയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്. നെല്ലുവിളഞ്ഞിരുന്ന പാടങ്ങളിലിന്ന് ഭൂതകാലമോര്‍ത്ത് കരയുന്ന മരങ്ങളാണ്.
കുടങ്ങല്‍ പുല്ല്



'കാശിക്കുടുക്കവിപ്ലവം' എന്ന് വെള്ളനാട്ടെ ശിലാഫലകങ്ങളില്‍ ഇനിയും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ ചരിത്രസംഭവം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത് ആ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. വെള്ളനാട് സര്‍വീസ് സഹകരണബാങ്കായിരുന്നു ആ വിപ്ലവകാരി. ഭദ്ര ടാക്കീസിലെ ആഴ്ചപ്പടം മാറുന്നതറിയിക്കാന്‍ ഉച്ചഭാഷിണിയുമായി നാടുചുറ്റുന്ന ട്രക്കറിനു പുറകെ വിപ്ലവസന്ദേശവുമായി ബാങ്കിന്‍റെ ജീപ്പും നോട്ടീസുകള്‍ വിതറിക്കൊണ്ട് മാറ്റത്തിന്‍റെ പൊടിപറത്തി. തേന്മാവിന്‍ കൊമ്പത്തിന്‍റെയും വിപ്ലവക്കുടുക്കയുടെയും നോട്ടീസുകള്‍ക്കായി ഞങ്ങള്‍ വണ്ടികളുടെ പിറകേ ഓടി. അമ്പതുരൂപ ആദ്യമേ മുടക്കാന്‍ തയ്യാറുള്ള എല്ലാവീടുകളിലും ബാങ്ക് തകരംകൊണ്ടു നിര്‍മ്മിച്ച, ഉച്ചിയില്‍ ഓട്ടയും പള്ളയില്‍ പൂട്ടുമുള്ള കാശിക്കുടുക്കകള്‍ സ്ഥാപിച്ചു. ഓരോ ബാങ്കക്കൗണ്ടും നല്‍കി. കുടുക്കയുടെ താക്കോല്‍ ബാങ്കുതന്നെ സൂക്ഷിക്കും. വീട്ടുകാര്‍ ആ കുടുക്കയില്‍ നിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. എല്ലാമാസവും ബാങ്കിന്‍റെ പ്രതിനിധി വീട്ടിലെത്തി കുടുക്കതുറന്ന്, ചില്ലറകളെല്ലാം എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തി പാസ്ബുക്കിലത് രേഖപ്പെടുത്തി, കുടുക്ക പൂട്ടി താക്കോലും കാശുമായി മടങ്ങും. ബാങ്കുകാര്‍ അറിയാതെ ഞാനും ഈ വിപ്ലവത്തിന്‍റെ ഭാഗമായിട്ടുണ്ട്. ഇളയമാമന്‍റെ ഭാര്യ ബാങ്കിന്‍റെ കുടുക്ക കളക്ഷന്‍ എജന്‍റായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ എല്‍.ഐ.സി. ഏജന്റിന്‍റെ ഒരു പവറായിരുന്നു അന്നതിന്. സ്കൂള്‍ ഒഴിവുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ എന്നെയുംകൂട്ടിയായിരുന്നു ബാങ്കിനുവേണ്ടി നിക്ഷേപസമാഹരണത്തിന് പോയിരുന്നത്. വീടുവീടാന്തരം നടന്നു തളര്‍ന്നവശനായി തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയാലുടനെ ആ തളര്‍ച്ചയൊക്കെ ഞാന്‍ ഇറയത്തെ ചാണകത്തറയിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ തട്ടിയിടും. എന്നിട്ടിരുട്ടുവോളം ഇരുന്ന്‍ ഓരോ തുട്ടുകളെയും അവയുടെ മൂല്യമനുസരിച്ച് തരംതിരിക്കും. പത്തോ ഇരുപതോ നാണയങ്ങള്‍ ഒന്നിനുമുകളിലൊന്നായി അടുക്കിയടുക്കി ഗോപുരങ്ങള്‍ പണിയും. ഒപ്പം ഞാനെന്‍റെ മാത്രം കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു സ്വപ്നഗോപുരങ്ങളും.


അഞ്ചുപൈസ കൊടുത്താല്‍ വെള്ളനാട് സ്കൂളിനുമുന്നിലെ അമ്മിണി അപ്പൂപ്പന്‍റെ കടയില്‍ നിന്നും രണ്ടുപല്ലിമുട്ടായി കിട്ടുമായിരുന്നു (അമ്മിണി രണ്ടും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അപ്പൂപ്പനായതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്. യഥാര്‍ഥ പേരാര്‍ക്കുമറിയില്ല). അഞ്ചുപൈസയൊക്കെ കയ്യിലുണ്ടാകുമെങ്കിലും പിശുക്ക് കാരണം ഞാനാ കൊതി ഉമിനീരില്‍ മുക്കി വിഴുങ്ങാറാണ് പതിവ്. ആ സ്കൂളിനുമുന്നിലുമുണ്ടായിരുന്നു പണ്ടത്തെപോലത്തെ ഒരു മുട്ടായി അമ്മച്ചി. പക്ഷെ അവരുടെ കടലമിട്ടായിയേക്കാള്‍ കമ്പം അമ്പലമുറ്റത്ത് ഉച്ചക്ക് സൈക്കിളില്‍ കൊണ്ടുവരാറുള്ള പച്ചയും മഞ്ഞയും ചുമപ്പും നിറങ്ങളിലുള്ള കമ്പൈസ്ക്രീമിനോടായിരുന്നു. കമ്പൈസ്ക്രീമെന്നാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും, ചേര്‍ത്തുവച്ച രണ്ട് ഈര്‍ക്കില്‍കഷണങ്ങളിലായിരുന്നു ആ ചതുരക്കട്ടകള്‍ നനഞ്ഞൊലിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നിരുന്നത്. ഒരെണ്ണം അമ്പതുപൈസയാണ്. ആറാംക്ലാസുമുതല്‍ ടിപിന്‍ എന്നൊരു കൂട്ടുകാരനുണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്. ഓസിനു തിന്നാന്‍ എല്‍.പി.സ്കൂളില്‍ വച്ചുതന്നെ ഡോക്ടറേറ്റ്‌ നേടിയ ഞാന്‍, എന്‍റെ ഐസ്ക്രീം സ്പോണ്‍സറായി അവനെത്തന്നെ ആദ്യമേയങ്ങു നിയമിച്ചു. അവനാണെങ്കില്‍ പഠിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ അത് ചെയ്തും വന്നൂ. എട്ടാംക്ലാസില്‍ വച്ചൊരിക്കല്‍ ഒരീര്‍ക്കിലൈസ്ക്രീം വാങ്ങി നുണഞ്ഞുനുണഞ്ഞു ചെന്നപ്പോള്‍ പൂജ്യം ഡിഗ്രി സെല്‍ഷ്യസിലുള്ള ആ ജലചതുരത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നും പുളയുന്ന രണ്ടുപുഴുക്കളെ ഉള്ളുപിടയ്ക്കുന്ന അറപ്പോടെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തുംവരെയേ അതു നീണ്ടുള്ളൂ. ഓര്‍മ്മയിലാദ്യമായി അന്നാണ് ഞാന്‍ ചര്‍ദ്ദിക്കുന്നത്.

ഇതിലെ സ്റ്റിക്കിന് പകരം ഈര്‍ക്കില്‍,
അതാണ് ഈര്‍ക്കിലൈസ്ക്രീം



അന്നഞ്ചുരൂപ കൊടുത്തു വാങ്ങിയ ആ മണ്‍കുടുക്ക പച്ചമാങ്ങ ഇടിച്ചുപൊട്ടിക്കും പോലെ ഇറയത്തെ വാതിലിന്‍റെ കട്ടിളപ്പടിയിലിടിച്ച് ഉടച്ചത് എട്ടാംക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു പലവ്യജ്ഞനക്കടയില്‍ പാര്‍ട്ട്‌ ടൈം ഹെല്‍പ്പറായി ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചിരുന്നു. ആദ്യം ഉള്ളിയും സവാളയും മുളകുമൊക്കെ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഗോഡൌണ്‍ വൃത്തിയാക്കലായിരുന്നു പണി. പിന്നെ പതിയെ പ്രമോഷനായി സാധനം അളന്നുതൂക്കി നല്‍കുന്ന സെയില്‍സ് അസ്സിസ്റ്റന്റായി. ആ വകയിലുള്ള സമ്പാദ്യം വഴി എന്‍റെ കുടുക്ക മുക്കാലും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സമയത്താണ് സ്കൂളില്‍ നിന്നും കൊച്ചിയിലേക്ക് ഒരു വിനോദയാത്ര പോകുന്നത്. ഇരുന്നൂറുരൂപയായിരുന്നു യാത്രാചെലവ്. വീട്ടുകാര്‍ കൈമലര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ നുറുങ്ങുന്നഹൃദയത്തോടെ കുടുക്കയില്‍ കൈവച്ചു. കട്ടിളപ്പടിയിലുടഞ്ഞു ചിതറിയതെല്ലാം കൂടി നൂറ്റിഅറുപതോളം രൂപ മാത്രം. തുടര്‍ന്നുള്ള രണ്ടുമൂന്നു ഞായറാഴ്ചകള്‍ പാര്‍ട്ട്‌ടൈം ജോലി ഫുള്‍ടൈമാക്കി ഒരുവിധം നൂറ്റി അറുപതിനെ ഇരുന്നൂറില്‍ കൊണ്ടെത്തിച്ചു. മാത്രമല്ല, യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ കഴിക്കാനെന്ന പേരില്‍ ഒരു പാക്കറ്റ് ടൈഗര്‍ ബിസ്കറ്റ് സൗജന്യമായി കടയില്‍നിന്നും പൊതിഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു.


പക്ഷെ, കുടുക്കയില്ലാതായതോടെ സമ്പാദ്യമെല്ലാം ചോരാന്‍ തുടങ്ങി. മറ്റൊരു കുടുക്ക വാങ്ങാനുള്ള സാമ്പത്തിക സാവകാശം ലഭിച്ചതുമില്ല. അപ്പോഴേക്കും അല്പസ്വല്‍പം ഉത്തരവാദിത്വബോധമുണ്ടായതാണ് പ്രധാന വെല്ലുവിളിയായത്. അതുകാരണം വീട്ടുകാര്യങ്ങളില്‍ ഇടപെടാന്‍ തുടങ്ങി. പിന്നെ പറയണ്ടല്ലോ. പതിയെ പഠിത്തത്തേക്കാള്‍, സമ്പാദിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ വലുത് അതുതന്നെയായി. എന്നും സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്നു നേരെ കടയില്‍ പോകും. രാത്രിയില്‍ കട അടയ്ക്കുന്നതുവരെ അവിടെത്തന്നെ. പോരുമ്പോള്‍ വീട്ടിലേക്ക് കുറച്ചു ഗോതമ്പുമാവോ അരിയോ പൊതിഞ്ഞെടുക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാശിന്‍റെ രൂപത്തിലുള്ള ശമ്പളമില്ല. വല്ലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയാല്‍ തന്നെ അതൊന്നിനും തികയാറുമില്ല. കാര്യമങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച നല്ലൊരു കാലമായിരുന്നു അത്. സമൂഹത്തിലെ എല്ലാവിഭാഗം ആള്‍ക്കാരെയും അടുത്തുനിന്ന് മനസിലാക്കുന്നത് ആ സമയത്താണ്. ഇടയിലെപ്പൊഴോ ഒരു കുടുക്ക വാങ്ങിയെങ്കിലും വലിയ നിക്ഷേപമൊന്നും നടന്നില്ല. സുദീര്‍ഘമായ അഞ്ചുവര്‍ഷത്തെ സേവനത്തിനുശേഷം, മെഡിക്കല്‍ കോളെജിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്നതിന്‍റെ തലേന്നുവരെയും എന്‍റെ വിയര്‍പ്പിന് അവിടുത്തെ മുളകിന്‍റെയും പഞ്ചസാരയുടെയും ഉരുളക്കിഴങ്ങിന്‍റെയുമൊക്കെ എരിവും മണവും മധുരവുമായിരുന്നു. അതെല്ലാം ഓട്ടയില്ലാത്ത ഒരു ഹൃദയക്കുടുക്കയില്‍ സംഭരിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ആ യാത്ര.


കോളേജിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും കാശിക്കുടുക്കകള്‍ വിദൂരമായ ഏതോ ഭൂതകാലത്തിന്‍റെ ഒറ്റവാതിലറകളായി മാറിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഹോസ്റ്റലില്‍ വച്ച്, വീട്ടീന്ന് അവിലോസുപൊടി പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുപോയ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പിയെ കുടുക്കയാക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും സാമ്പത്തിക ശ്രോതസുകളുടെ അഭാവംകാരണം അത് പ്രാവര്‍ത്തികമായില്ല. കാലത്തിന്‍റെ കുടുക്കയില്‍ നിന്നും ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു ജോലിയൊക്കെയായപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകളിലെവിടെയോ ആ പഴയ നാണയക്കിലുക്കങ്ങള്‍ വീണ്ടും കേട്ടുതുടങ്ങി. ശമ്പളം ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടായും ചെലവുകള്‍ ഡെബിറ്റും ക്രെഡിറ്റുമൊക്കെയുള്ള കാര്‍ഡുകളായും മാറിയ കാലത്തും കാശിക്കുടുക്കകളുടെ കിലുക്കം വീണ്ടും കേള്‍ക്കുന്നെങ്കില്‍ അതാ പഴയഭ്രാന്തിന്‍റെ ബാക്കിയല്ലാതെ പിന്നെന്ത്. ഒരു പുതിയ കുടുക്ക വാങ്ങാനായി കടയില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അതിശയിച്ചുപോയി. മനുഷ്യന്‍റെയും കരടിയുടെയും കുടത്തിന്‍റെയും കിണ്ടിയുടെയും ഭരണിയുടെയും വാട്ടര്‍ടാങ്കിന്‍റെയുമൊക്കെ ആകൃതികളിലുള്ള ന്യൂജെനറേഷന്‍ കുടുക്കകളിങ്ങനെ നിരന്നിരിക്കുന്നു.  മിക്കതും പ്ലാസ്റ്റിക് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയത്. ഈ കുടുക്ക സംസ്കാരമൊക്കെ ഇപ്പോഴും നിലവിലുണ്ടെന്നത് എനിക്കതിശയമായിരുന്നു. ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നത് എന്നെപ്പോലെ 'ക്രോണിക് സിവിയര്‍ നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ' ബാധിച്ചവര്‍ക്കുമാത്രമാണ് ഇപ്പോഴും ഈ ഭ്രാന്തൊക്കെ ഉള്ളതെന്നാണ്. ഞാനൊരു മണ്‍കുടുക്ക തന്നെ, പണ്ടുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാള്‍ ഇരട്ടിയിലധികം വലുത്, ഒരെണ്ണം വാങ്ങി.


മൂന്നു മൂന്നരവര്‍ഷം മുമ്പായിരുന്നു അത്. പലപ്പോഴും കൈയ്യില്‍ തടയുന്ന ചില്ലറകള്‍ പുതിയ കുടുക്കയില്‍ നിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏതാണ്ട് രണ്ടരവര്‍ഷം മുമ്പ് ആ കുടുക്കയേതാണ്ട് പാതിനിറഞ്ഞ സമയത്താണ് വളരെ യാദൃശ്ചികമായി പഴയ തോമസിനെയും ടിപിനെയുമൊക്കെ വീണ്ടുമോര്‍ക്കുന്നത്. ചാമ്പക്കയുടെയും കമ്പൈസ്ക്രീമിന്‍റെയും രൂപത്തില്‍, തിരികെ ഒന്നും മോഹിക്കാതെ അവരൊക്കെ പകര്‍ന്നു തന്നിരുന്ന ആ സ്നേഹം മാത്രം ഞാനൊരു കുടുക്കയിലും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ. തോമസ്‌ എല്‍.പി. സ്കൂള്‍ കഴിഞ്ഞു പിന്നെ പഠിക്കാന്‍ പോയില്ല. നവജീവന്‍ ട്രസ്റ്റുകാര്‍ അവനെ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചയച്ചു. ടിപിന്‍റെ അച്ഛന്‍ മരിച്ചതോടെ അവനും സ്കൂളില്‍ വരുന്നത് വിരളമായി. ഒമ്പതാം ക്ലാസില്‍ തോറ്റപ്പോള്‍ മുതല്‍ സ്കൂള്‍ നിര്‍ത്തി കൂലിപ്പണിക്ക് പോയി. അവനെയും പിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല.


അന്നും ഇന്നും സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളുകളില്‍ പഠിക്കണമെങ്കില്‍ പോലും വേണം കൈയ്യില്‍ കുറച്ചുകാശ്. ദാരിദ്ര്യംകൊണ്ട് പഠനം മുടങ്ങിയവരായിരുന്നു തോമസും ടിപിനും. അതുപോലെ എനിക്കറിയാത്ത എത്രയോപേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കും.


ദരിദ്രരായ കുട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ടി ഒരു 'സ്നേഹക്കുടുക്ക' എന്ന ആശയം അവിടെ പൊട്ടിമുളയ്ക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ടരവര്‍ഷംമുമ്പ് വെള്ളനാട്ടെ പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കരായ, സാമ്പത്തികമില്ലാത്ത കുട്ടികളുടെ പഠനച്ചെലവ് മുഴുവന്‍ വഹിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ‘EduCare Sponsorships’ എന്ന സംരംഭം ആരംഭിക്കുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. ഒരു കുടുക്കയില്‍ നിന്നുണ്ടായ ആശയത്തിന് എന്‍റെ പുതിയ കുടുക്ക പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെയായിരുന്നു തുടക്കവും. അതിലുണ്ടായിരുന്ന ആയിരത്തിയെഴുന്നൂറ്റി അമ്പതുരൂപയാണ് ‘EduCare’ന്‍റെ ആദ്യമൂലധനം. അത് സുഹൃത്തും വെള്ളനാട് ആചാര്യ അക്കാദമിയുടെ പ്രിന്‍സിപ്പാളുമായിരുന്ന സന്ദീപ് സാറിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. ഒരു ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട്‌ തുടങ്ങാനും, അത്യാവശ്യം വേണ്ട ഫയലുകളും രെജിസ്റ്ററുകളും അപേക്ഷാ ഫോറങ്ങളും മറ്റും വാങ്ങാനും മാത്രമേ അത് തികഞ്ഞുള്ളൂ. ആദ്യവര്‍ഷം അപേക്ഷകള്‍ ക്ഷണിച്ച് അര്‍ഹരായ മൂന്നുകുട്ടികളെ കണ്ടെത്തി. ഏറ്റവും അടുത്ത ചില സുഹൃത്തുക്കളെ മാത്രമേ ഇതറിയിച്ചൊള്ളൂ. നിര്‍ബന്ധിക്കാതെ മുന്നോട്ടുവന്ന ചില സുഹൃത്തുക്കളെക്കൂടി കുട്ടികളുടെ സ്പോണ്‍സര്‍മാരായി കൂടെക്കൂട്ടി. കഴിഞ്ഞ രണ്ടുകൊല്ലത്തില്‍ വെള്ളനാട്സ്കൂളില്‍ പഠിച്ച  ഏഴുകുട്ടികളുടെ പഠനസമ്പന്ധമായ എല്ലാ ചെലവുകളും ‘EduCare’ സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. (പലരും സ്കൂളിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കരായി ജയിച്ചിറങ്ങി, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ  പുതിയ ഉയരങ്ങള്‍ തേടി പോയിരിക്കുന്നു.)  മിടുക്കരായ കുറച്ചുകുട്ടികള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും ‘EduCare’ന്‍റെ സഹായം ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പ് 'EduCare'ന്‍റെ പരസ്യമല്ല. ‘EduCare’ ഒരു കുടുക്കയില്‍ നിന്നുത്ഭവിച്ച ചിന്തയായതിനാലും എഴുതിവന്നപ്പോള്‍ ഈ കുടുക്കക്കഥ അതില്‍ തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് തോന്നിയതിനാലും അതിവിടെ സൂചിപ്പിച്ചെന്നേയുള്ളൂ.
ഇപ്പോഴത്തെ കൂട്ടുകാരന്‍



ഇപ്പോഴുമുണ്ട് എനിക്കൊരു മണ്‍കുടുക്ക. അതില്‍ നിക്ഷേപിക്കാറുണ്ട്. പഴയപോലെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കുലുക്കിനോക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ ആ  കിലുക്കങ്ങള്‍ക്കൊക്കെത്തന്നെ അത്ര വിദൂരമല്ലാത്ത ഒരു ഭൂതകാലത്തിന്‍റെ ആത്മാവറിഞ്ഞ സുഗന്ധമുണ്ട്. പകര്‍ന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തിന്‍റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്‍റെയും ഹൃദയംതൊടുന്ന മുഴക്കമുണ്ട്. ഒപ്പം, സ്നേഹത്തിന്‍റെയോ നന്മയുടെയോ ഒരു നുറുങ്ങുവെളിച്ചം കൂടി ആരുടെയൊക്കെയോ ജീവിതത്തില്‍ പകരാന്‍ കഴിയുന്നതിന്‍റെ കരുണാര്‍ദ്രമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയുമുണ്ട്.







RELATED POSTS
മെഡിക്കല്‍കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിലെ ആദ്യ 24 മണിക്കൂര്‍
ഡെത്ത് ഡിക്ലറേഷന്‍








തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Monday, 28 September 2015

കോടാലി (കഥ)



   കൊട്ടാരത്തിനുപുറത്തെ ബഹളം കൂടിക്കൂടിവരുന്നു. പൊള്ളുന്ന വറുതിയിലും സമരക്കാരുടെ എണ്ണം കൂടുന്നുണ്ട്. കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിലും ഉഷ്ണം. രാജാവ്‌ വിഷണ്ണനായിരുന്ന് വിയര്‍ക്കുന്നു. മന്ത്രി എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പുറത്തെ സമരങ്ങളിലേക്കെത്തിനോക്കിയും 'മന്ത്രിയുടെ തന്ത്രങ്ങള്‍' എന്ന ഐതിഹാസിക പരമ്പരയുടെ മസാല മണമുള്ള എപ്പിസോഡുകള്‍ മാറിമാറിക്കണ്ടും നേരം കളഞ്ഞു.

രാജ്യത്ത് മഴ പെയ്തിട്ട് മാസങ്ങളായി. കൃഷിയില്ല. കുടിവെള്ളമില്ല. അനധികൃത മരംവെട്ടുകാരണം കാടില്ലാതായതും കൃഷിഭൂമിയെല്ലാം രാജാവിന്‍റെ കാലുതിരുമ്മുകാര്‍ക്ക് ഇഷ്ടദാനമായി നല്‍കിയതുമാണ് ഈ ദുരന്തങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമെന്ന് പറഞ്ഞാണ് ഈ പ്രക്ഷോഭം. പൂഴ്ത്തിവയ്ക്കപ്പെട്ട താളിയോലഫയലുകള്‍ പരിശോധിച്ച കൊട്ടാരം ജ്യോത്സന്മാര്‍ ആരോപണങ്ങള്‍ ശരിയാണെന്ന് കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.

പണ്ടേതോ വനദേവത സമ്മാനിച്ച സ്വര്‍ണ്ണത്തിലും വെള്ളിയിലുമുള്ള കോടാലികള്‍ വിറ്റാണ് തന്‍റെ മുതുമുത്തച്ഛന്‍ ഈ രാജ്യം നേടിയതും രാജാവായതുമെന്ന കാര്യം വിവരാവകാശനിയമപ്രകാരം അറിഞ്ഞ വിഷാദത്തിന് രാജാവ് ചികിത്സ തുടങ്ങിയിട്ട് അധികമായിട്ടില്ല. അതിനിടയിലാണ് ഈ സമരകോലാഹലം. എങ്ങനെയും മഴ പെയ്യിക്കണം. രാജാവും മന്ത്രിയും തലപുകച്ചു. ഒടുവില്‍ ഒത്തിരിയാലോചിച്ച് മന്ത്രിയൊരു കഥ പറഞ്ഞു. സ്ത്രീ സംസര്‍ഗ്ഗമില്ലാത്ത വനവാസിയായ യുവാവിനെ സ്ത്രീയാല്‍ വശീകരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു യാഗം നടത്തി മഴപെയ്യിച്ച കഥ. അതുപോലുള്ള കഥകളെഴുതാന്‍ കഴിവുള്ളവരെ തേടി ദ്വാരപാലകര്‍ നാടുചുറ്റി. പക്ഷെ രാജ്യത്ത് നിലവിലുള്ള എഴുത്തുകാരെല്ലാം കഥയില്ലാത്തവരായിരുന്നു. കഥയുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നു. എഴുതിപ്പോകുമെന്ന് ഭയന്ന ചിലര്‍ സ്വയം കയ്യും നാവും വെട്ടിമാറ്റി ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തിപ്പോന്നു. രാജാവ്‌ തീര്‍ത്തും അസ്വസ്ഥനായി. കൊടും വറുതിയിലും ആ കണ്ണുകള്‍ പെയ്തു. ഗുളികകള്‍ സമയത്തിന് സേവിക്കാതെയായി. ഒരുദിവസം രാവിലെ കൊട്ടാരമുറ്റത്തെ നെല്ലിമരത്തിന്‍റെ താഴത്തെ ചില്ലയില്‍ ശവാസനത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന രാജാവിനെ കണ്ടു രാജ്യം ഞെട്ടി. 

രാജാവിന്‍റെ മരണത്തോടെ രാജ്യത്ത് ജനാധിപത്യം നിലവില്‍ വന്നു. രാജാവിന്‍റെ മൂത്തമകന്‍ കുലത്തൊഴിലിന്‍റെ സംവരണാനുകൂല്യത്തില്‍ 'മരം' വകുപ്പിന്‍റെയും ഇളയവന്‍ കൈയും നാവും ശേഷിക്കുന്ന ഏകകലാകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ സാംസ്‌കാരികവകുപ്പിന്‍റെയും മന്ത്രിമാരായി. അധികാരത്തിന്‍റെ കോടാലി കയ്യില്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ മരം വെട്ടുകാരനായിരുന്ന മുതുമുത്തച്ഛന്‍റെ ജീനുകള്‍ അവരുടെ സിരകളില്‍ സോമരസം പോലെ നുരഞ്ഞു.

അധികാരമെന്നാല്‍ പ്രതികാരമെന്ന് ഇരുവരും പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. മസ്തിഷ്കത്തിന് നിറംപകരുന്ന നൂതനചിത്രകലകള്‍ അഭ്യസിക്കാനുള്ള സര്‍വകലാശാലകള്‍ രാജ്യമെങ്ങും തുടങ്ങാന്‍ ഇളയവന്‍ ഉത്തരവിട്ടു. സമരങ്ങള്‍ നിയമം മൂലം നിരോധിച്ചു. അധികാരത്തിന്‍റെ അദൃശ്യകോടാലിയുമായി അവര്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്കിറങ്ങി. കൈയ്യിലൊരു മാന്ത്രികവടിയുമായി, നിനക്കുമ്പോഴേക്കും രക്ഷക്കെത്തുന്ന കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ദൈവങ്ങളില്‍ വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുന്ന പ്രജകള്‍ രാജ്യത്ത് ജനാധിപത്യം വന്നതറിഞ്ഞ് തരിശുനിലങ്ങളില്‍ കൂടിനിന്ന് നൃത്തം ചെയ്തു.


വാരാദ്യമാധ്യമം, സെപ്റ്റംബര്‍ 27,2015



MORE STORIES




തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Saturday, 19 September 2015

പ്രതിരോധകുത്തിവയ്പ്പുകള്‍ക്ക് ഒരാമുഖം (ആരോഗ്യം)

മാതൃഭൂമി GK& CURRENT AFFAIRS ല്‍ കവര്‍സ്റ്റോറിയായി വന്ന ലേഖനം


നമുക്കുണ്ടാകുന്ന അസുഖങ്ങളെയെല്ലാം പൊതുവേ സാംക്രമികരോഗങ്ങളെന്നും പകരാത്തരോഗങ്ങളെന്നും രണ്ടായി തിരിക്കാം.  സാംക്രമികരോഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നത് രോഗാണുക്കള്‍ ആണ്. അത് ബാക്റ്റീരിയയോ വൈറസോ ഫംഗസോ ചിലയിനം വിരകളോ ആകാം. ഏറ്റവുമധികം രോഗങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമാകുന്നത് വൈറസ്‌ ആണ്. ഈ രോഗാണുക്കളെല്ലാം നമ്മുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലും മണ്ണിലും അഴുക്കുകളിലും എന്തിന് പലതും നമ്മുടെ ശരീരത്തില്‍ തന്നെ എപ്പോഴും ഉള്ളതുമാണ്. നിരന്തരം നമ്മള്‍ അവയോടു സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ രോഗപ്രതിരോധവ്യവസ്ഥ നിരന്തരയുദ്ധത്തിലൂടെയാണ് ഇവയില്‍നിന്നും നമ്മെയൊക്കെ രക്ഷിച്ചുപിടിക്കുന്നത്. ആ പ്രതിരോധകവചത്തിന് ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ പൂര്‍ണമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിയാതെ വരുമ്പോള്‍ നമുക്കീവക രോഗങ്ങള്‍ വരുന്നു.

ജലദോഷം, ഫ്ലൂ, ഡെങ്കിപ്പനി, ചിക്കന്‍ഗുനിയ, ഹെപ്പറ്റൈറ്റിസ്, പോളിയോ, ചിക്കന്‍പോക്സ് തുടങ്ങി എയിഡ്സ് വരെയുള്ള എണ്ണമില്ലാത്തത്രയും രോഗങ്ങള്‍ വൈറസ്‌ മൂലം ഉണ്ടാകുന്നു. എലിപ്പനി, ക്ഷയം, ടൈഫോയിഡ്, ടെറ്റനസ്, ഡിഫ്തീരിയ, വില്ലന്‍ചുമ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ബാക്റ്റീരിയ ഉണ്ടാക്കുന്ന രോഗങ്ങളാണ്. ഇവയെല്ലാംതന്നെ വിവിധരീതിയില്‍ ഒരാളില്‍ നിന്നും മറ്റൊരാളിലേക്ക് പകരുന്നവയാണ്.

ജലദോഷം വന്നാല്‍ 'മരുന്ന് കഴിച്ചാല്‍ ഒരാഴ്ചകൊണ്ടും ഇല്ലെങ്കില്‍ ഏഴുദിവസം കൊണ്ടും മാറു'മെന്നൊരു ചൊല്ല് നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളില്‍ പണ്ടേ ഉണ്ട്. എന്നുവച്ചാല്‍ ജലദോഷം ഉണ്ടാക്കുന്ന വൈറസിനെതിരെ ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരം ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് യുദ്ധം ജയിക്കുമെന്ന്, മരുന്ന് കഴിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും. പക്ഷെ എല്ലാ വൈറസുകള്‍ക്കെതിരെയും ശരീരത്തിന് ഇതുപോലെപ്രതിരോധിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. മാത്രമല്ല വൈറസുകള്‍ നിരന്തരം ജനിതകമാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയമായിക്കൊണ്ടും ഇരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പല വൈറല്‍ രോഗങ്ങള്‍ക്കെതിരെയും പൂര്‍ണ്ണസൗഖ്യം തരുന്ന മരുന്നുപോലും കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ കഴിയാറില്ല.

വൈറല്‍ രോഗങ്ങളെപ്പോലെ ശരീരത്തിലെ പ്രതിരോധസംവിധാനത്തിന്‍റെ യുദ്ധമുറകള്‍ക്കുമുന്നില്‍ തോല്‍ക്കുന്നവരല്ല, പല ബാക്റ്റീരിയല്‍ രോഗങ്ങളും. അവ വന്നുകഴിഞ്ഞാല്‍ മിക്കപ്പോഴും ആന്റിബയോട്ടിക്സ് ആവശ്യമായി വരും. ആദ്യമേ കണ്ടെത്തി ചികിത്സതുടങ്ങിയാല്‍ മിക്കവാറും ബാക്റ്റീരിയല്‍ രോഗങ്ങളിലും മറ്റൊന്നും പേടിക്കാനില്ലാ.

ഈ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു സാധാരണ ആരോഗ്യവാനായ ആളിനെ സംബന്ധിച്ചാണ്. എന്നാല്‍ ജനിച്ചുവീഴുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് ഈ പറയുന്ന രോഗപ്രതിരോധശേഷിയുടെ നാലിലൊന്നേയുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ക്ക് ഈവക രോഗങ്ങള്‍ വരാനുള്ള സാധ്യതയും നാലുമടങ്ങാണ്. മാത്രമല്ലാ, ഡിഫ്തീരിയ, വില്ലന്‍ ചുമ, മെനിഞ്ചൈറ്റിസ് തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങള്‍ കുട്ടികളെ കൂടുതലായി ബാധിക്കുന്നവയുമാണ്. ഇതിന്‍റെയൊക്കെ യഥാര്‍ഥ പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് വച്ചാല്‍, വന്നുകഴിഞ്ഞാല്‍ ചികിത്സിക്കാന്‍ പ്രയാസവും വേഗത്തില്‍ പകരുന്നതുമായ രോഗങ്ങളാണ് ഈ ഡിഫ്തീരിയയും വില്ലന്‍ചുമയും പോളിയോയും ക്ഷയവുമൊക്കെ. പോളിയോയൊക്കെ വന്നാല്‍ ചികിത്സയെ ഇല്ല. രോഗം വരാതിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് പലപ്പോഴും പ്രതിവിധി. അതിന് അത്രയും ശക്തമായ ഒരു പ്രതിരോധകവചം അത്യാവശ്യം. അവിടെയാണ് പ്രതിരോധകുത്തിവയ്പ്പുകളുടെ പ്രസക്തി.

പ്രതിരോധകുത്തിവയ്പ്പുകള്‍ എന്താണെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ രോഗാണുവിനെ തുരത്താന്‍ ശരീരത്തെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന റിഹേര്‍സല്‍ ആണെന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. പ്രതിരോധകുത്തിവയ്പ്പുകളിലും തുള്ളിമരുന്നുകളിലും രോഗാണുക്കളുടെ കോശത്തിന്‍റെ ഏതെങ്കിലും ഒന്നോ രണ്ടോ ഭാഗംമാത്രമാണുള്ളത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവ ഉപയോഗിക്കുന്നതുകൊണ്ട് രോഗം വരില്ല. ആ കോശഭാഗത്തിനെതിരെ ശരീരം ആന്റിബോഡികള്‍ (യുദ്ധത്തിനുള്ള ആയുധം) നിര്‍മ്മിച്ച്‌ സൂക്ഷിക്കും. എപ്പോഴെങ്കിലും  ഈ രോഗാണു ശരീരത്തില്‍ കടന്നാല്‍ കൂടുതല്‍ വീറോടെ ശരീരമതിനെ തുരത്തിയോടിക്കും. പോളിയോ, ഡിഫ്തീരിയ, വില്ലന്‍ ചുമ, ചിക്കന്‍പോക്സ് തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങളെ പൂര്‍ണ്ണമായും തടയാന്‍ ഈ വാക്സിനുകള്‍ക്ക് കഴിയും. പൂര്‍ണ്ണമായ പ്രതിരോധശേഷിക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ ഡോസ് വാക്സിന്‍ വേണ്ടിവരുമെന്ന് (ബൂസ്റ്റര്‍) മാത്രം. അതേസമയം ക്ഷയത്തിനെതിരെയുള്ള വാക്സിന്‍റെ (ബി.സി.ജി.) പ്രധാന ഉപയോഗം രോഗം കൊണ്ടുണ്ടാകാവുന്ന ചില സങ്കീര്‍ണ്ണമായ അവസ്ഥകളെ- തലച്ചോറിനെ ബാധിക്കുന്ന ക്ഷയം, മിലിയറി ടിബി തുടങ്ങിയവ- തടയാനാണ്.


എഡ്വേർഡ് ജെന്നറും (Edward Jenner) വാക്സിനേഷന്‍റെ തുടക്കവും

***************************************************************************************

നമ്മിൽ പലരും കേട്ടിട്ട് പോലും ഇല്ലാത്ത വസൂരി (Smallpox) വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ലോകത്തെ മൊത്തവും പേടിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു മാരക രോഗം ആയിരുന്നു. വേരിയോള (Variola) എന്ന വൈറസ് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഈ അസുഖത്തിനു ചികിത്സ ഇല്ലായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് ഈ അസുഖം പകരാതിരിക്കാനായി വസൂരി രോഗികളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി മാറ്റി പാർപ്പിച്ചു. അസുഖം പകരുമോ എന്ന പേടിയാൽ പരിചരിക്കാൻ ആർക്കും തന്നെ ധൈര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. ഈ അസുഖം വന്നവരിൽ മൂന്നിൽ ഒരാൾ മരിച്ചു എന്നാണു കണക്കുകൾ പറയുന്നത്. മരിക്കാതെ രക്ഷപ്പെട്ടാലും ശരീരത്തെ വിരൂപമാക്കുന്ന വസൂരിക്കലകൾ അവശേഷിക്കും. ചിലർക്ക് കാഴ്ചയും കേൾവിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. മറ്റു ചിലരുടെ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം വിരൂപമായി. എന്നാൽ ഒരിക്കൽ വസൂരി വന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് പിന്നീട് ആ അസുഖം വരില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ തീവ്രത കുറഞ്ഞ വസൂരി (Variola minor) വരുന്നത് നല്ലത് ആയി ആളുകൾ കരുതി. തീവ്രത കുറഞ്ഞ വസൂരി വന്നു ഭേദമായവർക്ക് പിന്നീട് തീവ്രത കൂടിയ വസൂരിയുടെ (Variloa major) ആക്രമണം പേടിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു.

ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ബെർക്ലി (Berkeley) എന്ന ചെറുഗ്രാമത്തിൽ ഒരു പുരോഹിതന്‍റെ മകനായി 1749-ൽ എഡ്വേർഡ് ജെന്നർ ജനിച്ചു. തന്‍റെ അഞ്ചാമത്തെ വയസ്സിൽ മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ജെന്നറെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനാണ് പിന്നീട് വളർത്തിയത്. ലണ്ടനിലെ മെഡിക്കൽ സ്കൂളിൽ മികച്ച രീതിയിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ജെന്നർ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ അന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ശാസ്ത്രസംഘടയായ റോയൽ സൊസൈറ്റിയിൽ അംഗമായിരുന്നു. ക്യാപ്റ്റൻ ജെയിംസ് കുക്ക് എന്ന പ്രശസ്ത പര്യവേക്ഷകൻ ജെന്നറെ തന്‍റെ പര്യവേക്ഷകസംഘത്തിൽ ഡോക്ടർ/ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ആയി വരുവാൻ നിർബന്ധിച്ചു. പക്ഷെ അദ്ദേഹം ബെർക്ലി എന്ന താൻ ജനിച്ചു വളർന്ന ഗ്രാമത്തിൽ ഭിഷഗ്വരനായി സേവനം അനുഷ്ടിക്കാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്.

ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു പാൽക്കാരി ഒരിക്കൽ ജെന്നറിനോട് ഗോവസൂരി (Cowpox) വരുന്നവർക്ക് പിന്നീട് വസൂരി വരില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. ഗോവസൂരി എന്നത് കന്നുകാലികളിൽ കണ്ടുവരുന്ന മനുഷ്യനിലെ വസൂരി പോലെയുള്ള ഒരു രോഗമായിരുന്നു. ഇത് പാല് കറക്കുന്നവർ തുടങ്ങി പശുക്കളോട് ബന്ധപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്നവരിലേക്ക് പടരും. പക്ഷെ മനുഷ്യനിൽ വരുന്ന വസൂരിയുടെ ഗുരുതര സ്വഭാവം ഇതിനില്ലായിരുന്നു. ഈ പാൽക്കാരിയുടെ വാദം ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ ജെന്നർ തീരുമാനിച്ചു. ഗോവസൂരി വന്നവർക്ക് പിന്നീട് വസൂരി വരുന്നില്ലായെന്നും, ഇങ്ങനെയുള്ളവർ അസുഖം പകരുമോ എന്ന പേടി കൂടാതെ വസൂരി വന്നവരെ പരിചരിക്കുന്നതായും ജെന്നെർ കണ്ടെത്തി.


തുടർന്ന് 1796-ൽ ജെന്നർ നടത്തിയ പരീക്ഷണം വൈദ്യശാസ്ത്ര രംഗത്തെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പത്തു കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളിൽ ഒന്നായ വാക്സിനേഷനിലേക്ക് വഴി തെളിച്ചു. ആ കാലത്ത് കുട്ടികളിൽ ചെറു പ്രായത്തിൽ തന്നെ വീര്യം കുറഞ്ഞ വസൂരി വരുത്തുകയും അങ്ങനെ ഭാവിയിൽ വിനാശകരമായ വസൂരി വരുന്നതിൽ നിന്നും തടയുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ വസൂരിക്കുള്ള പ്രതിരോധം എടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കുട്ടിയേയും കൊണ്ട് മാതാവ് ജെന്നറിന്‍റെ അടുത്തു വന്നു. ഭാവിയിൽ വസൂരി വരുന്നതിൽ നിന്നും തടയുന്നതിന് ആവശ്യമായ ചികിത്സ നൽകണം എന്നതായിരുന്നു ആവശ്യം. ജെന്നർ ഈ കുട്ടിയുടെ ദേഹത്തിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി അതിലേക്കു ഗോവസൂരി വന്ന ഒരാളുടെ പോളയിൽ നിന്നും എടുത്ത ദ്രാവകം പതിപ്പിച്ചു. ആദ്യം പനിയും തലവേദനയും ഉണ്ടായെങ്കിലും ഉടൻ തന്നെ സുഖമായി. തുടർന്ന് ജെന്നർ അപകടകരമായ ഒരു പരീക്ഷണം നടത്തി. രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞു ഈ കുട്ടിയുടെ ദേഹത്ത് വീണ്ടും മുറിവുണ്ടാക്കി അതിലേക്കു വസൂരി ബാധിച്ച ഒരാളുടെ പോളയിൽ നിന്നും എടുത്ത ദ്രാവകം പതിപ്പിച്ചു. ഈ കുട്ടി വസൂരി വന്നു മരിച്ചിരുന്നു എങ്കിൽ ജെന്നറെ ആളുകൾ കൊലപാതകി ആയി കാണുമായിരുന്നു. പക്ഷെ കുട്ടിക്ക് അസുഖം വരില്ല എന്ന് ജെന്നറിനു ഉറപ്പായിരുന്നു. ജെന്നർ വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു. കുട്ടിക്ക് ഒരസുഖവും വന്നില്ല. ഈ വാര്‍ത്ത‍ പെട്ടെന്ന് പടർന്നു. വസൂരിക്കുള്ള അൽഭുതമരുന്നു കിട്ടാനായി നിരവധി ഗ്രാമവാസികൾ ജെന്നറെ തേടിയെത്തി. അവർക്കെല്ലാം തന്നെ അദ്ദേഹം വാക്സിനേഷൻ എന്ന് പേരിട്ട ഈ ചികിത്സ നൽകി. (Vacca എന്നത് പശുവിന്റെ ലാറ്റിൻ നാമം ആയിരുന്നു).

പക്ഷെ ലണ്ടനിലെ ഡോക്ടർമാർ ജെന്നറിന്‍റെ ഈ കണ്ടുപിടിത്തത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. വസൂരിക്ക് ഒരിക്കലും മരുന്ന് കണ്ടു പിടിക്കാൻ സാധിക്കില്ല എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അവർക്ക് ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും വന്ന ജെന്നറിന്റെ കയ്യിൽ പ്രതിവിധി ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ചിന്തിക്കുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ജെന്നർ തന്‍റെ കണ്ടുപിടിത്തം പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനായി റോയൽ സൊസൈറ്റിക്ക് അയച്ചു കൊടുത്തുവെങ്കിലും അവർ അത് നിരാകരിച്ചു. ജെന്നർ ആളുകളെ പശുവിനു തുല്യം ആക്കുകയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു പത്രങ്ങൾ കാർട്ടൂണുകൾ വരച്ചു കളിയാക്കി. നിരാശനാകാതെ ജെന്നർ തന്‍റെ കണ്ടുപിടിത്തം ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം ആയി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അന്തിമവിജയം ജെന്നറിനു തന്നെയായിരുന്നു. വസൂരി വരാതിരിക്കാൻ എന്തിനും തയ്യാറായിരുന്ന ലണ്ടൻ നിവാസികൾ ജെന്നറിന്‍റെ വാക്സിനേഷന് വിധേയരായി. അതിന്‍റെ ഗുണഫലങ്ങൾ കണ്ടതോടെ ബ്രിട്ടീഷ് രാജകുടുംബം വാക്സിൻ എടുത്തു. നെപ്പോളിയൻ തന്‍റെ സൈന്യത്തിലെ എല്ലാവര്‍ക്കും വാക്സിനേഷൻ നിര്‍ബന്ധം ആക്കി. അമേരിക്കയിൽ പ്രസിഡന്റ് തോമസ് ജെഫെർസനും കുടുംബവും വാക്സിൻ എടുത്തു. അങ്ങനെ വസൂരിക്കെതിരെയുള്ള വാക്സിനേഷൻ ലോകം മൊത്തവും അംഗീകരിച്ചു.

1950 കളില്‍ ലോകത്താകമാനം ഒരുവര്‍ഷം 20 ലക്ഷം മനുഷ്യര്‍ വസൂരി കാരണം മരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ 1958 ല്‍ USSR ന്‍റെ ആരോഗ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന പ്രൊഫ.വിക്റ്റര്‍ സദനോവ് (Viktor Zhdanov) വേള്‍ഡ് ഹെല്‍ത്ത് അസ്സംബ്ലിയില്‍ ഈ ഗുരുതരാവസ്ഥ അവതരിപ്പിക്കുകയും വാക്സിനേഷന്‍ വ്യാപിപ്പിക്കേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യകത ഉന്നയിക്കുകയും ചെയ്തു. അതംഗീകരിച്ചു പുതിയ വാക്സിനേഷന്‍ രീതികള്‍ നിലവില്‍ വന്നെങ്കിലും ആഫ്രിക്കയിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും അവസ്ഥ പരിതാപകരമായിരുന്നു. അങ്ങനെ 1966 ല്‍ SMALLPOX ERADICATION UNIT നിലവില്‍ വന്നു. തുടര്‍ന്ന് ത്വരിതഗതിയിലുള്ളതും ചരിത്രപരവുമായ നേട്ടത്തിലേക്കായിരുന്നു ലോകം കുതിച്ചത്.

1980-ൽ വസൂരി ഭൂമുഖത്ത് നിന്നും തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ടതായി WHO പ്രഖ്യാപിച്ചു. വസൂരിക്കെതിരെ എഡ്വേർഡ് ജെന്നർ തുടങ്ങിയ വാക്സിനേഷൻ ഇന്ന് മറ്റു പല മാരക രോഗങ്ങളെയും ഫലപ്രദമായി പ്രതിരോധിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. ജെന്നറിനു വാക്സിൻ എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം ഇന്ന് നമുക്കതിന് വിശദീകരണം തരുന്നു. വാക്സിൻ എന്നത് കൊല്ലപ്പെട്ട അല്ലെങ്കിൽ രോഗം ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ശക്തിയില്ലാത്ത രോഗാണുക്കൾ ആണ്. ഈ അണുക്കളെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ കുത്തിവെക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ രക്തത്തിലെ ലിംഫോസൈറ്റുകൾ (T and B Lymphocytes) എന്ന വെളുത്ത രക്താണുക്കൾ ഇവയെ കൊല്ലുന്നു. ഒപ്പം തന്നെ ഈ രോഗാണുക്കളുടെ വിവരങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഒരു റെക്കോഡും അവ സൂക്ഷിക്കുന്നു (T and B memory cells). പിന്നീടൊരിക്കൽ ഇതേ രോഗാണുക്കൾ നമ്മെ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ മെമ്മറിയിൽ ഇവയെ കുറിച്ചുള്ള വിവരം ഉള്ളതിനാൽ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ലിംഫോസൈറ്റുകൾ ഇവയെ കൊല്ലാനുള്ള രാസവസ്തുക്കൾ (antibody) ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ ശരീരത്തിൽ കടക്കുന്ന രോഗാണുക്കൾക്ക് അസുഖം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ അവയെ നശിപ്പിക്കാൻ വാക്സിനുകൾ നമ്മുടെ രോഗപ്രതിരോധ വ്യവസ്ഥയെ സഹായിക്കുന്നു.

പ്രതിരോധവാക്സിനുകള്‍ക്കെതിരെ തെറ്റിദ്ധാരണപരത്തുന്ന ഒരുപാട് വാര്‍ത്തകള്‍, ചില നിക്ഷിപ്തതാല്പര്യക്കാരുടെ  ഇടയില്‍ നിന്നും കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. അതിന്‍റെയെല്ലാം പരിണിതഫലമാണ് നിയന്ത്രണവിധേയമായിരുന്ന ഡിഫ്തീരിയ പോലുള്ള രോഗങ്ങള്‍ വീണ്ടും പടര്‍ന്നുതുടങ്ങിയത്. വിലപ്പെട്ട ജീവനുകളാണ് അതിലൂടെ നഷ്ടപ്പെട്ടത്. അവരുടെ ചില വാദങ്ങളും പൊതുജനങ്ങളുടെ സാധാരണമായ ചില സംശയങ്ങളും അവയ്ക്കുള്ള മറുപടിയുമാണ്‌ താഴെ.



1. വാക്സിന്‍ എടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് യാതൊരു ഗുണവുമില്ല. വാക്സിനെടുത്താലും അസുഖം വരുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

                                              
                       തെറ്റാണ്. ലോകത്തെ കിടുകിടാ വിറപ്പിച്ചിരുന്ന മാരകമായ പല രോഗങ്ങളും ഇന്നില്ല. വസൂരി പോലുള്ള മാരകരോഗങ്ങളെ ഭൂലോകത്തുനിന്നുതന്നെ തുടച്ചുനീക്കി. പോളിയോ രോഗം 2011-നുശേഷം ഇന്ത്യയില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ആ വര്‍ഷം ആകെ ഒരാള്‍ക്ക് മാത്രമാണ് പോളിയോ വന്നത്. ലോകത്ത് ഇന്ന് മൂന്നുജ്യങ്ങളില്‍ മാത്രമാണ് പുതുതായി പോളിയോ രോഗം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്- പാക്കിസ്ഥാന്‍, അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്‍, നൈജീരിയ. ഇന്ത്യയിലിത് നിയന്ത്രണവിധേയമാണ്. വാക്സിനേഷന്‍ തുടരുന്നതിലൂടെ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നും പോളിയോ വൈറസിനെ പൂര്‍ണ്ണമായും നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യാന്‍ നമുക്ക് ഉടനെ സാധിക്കും. വാക്സിന്‍ എടുക്കുന്ന എല്ലാ രോഗങ്ങളും ഇതുപോലെ നിയന്ത്രണവിധേയമാണ്. അമേരിക്ക 1979ല്‍ പോളിയോ നിര്‍മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്തപ്പോള്‍ നമുക്കിപ്പോഴുമത് സാധിക്കാത്തത്, മേല്‍പ്പറഞ്ഞപോലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നത് കൊണ്ടുതന്നെയാണ്.
2.വാക്സിനേഷന്‍ എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാണ്?
ഒരു മരുന്നും നൂറു ശതമാനം ഫലിക്കും എന്ന് ഗ്യാരന്റി പറയാൻ ആവില്ല എന്നതുപോലെയാണ് വാക്സിനുകളും .നൂറു ശതമാനം രോഗപ്രതിരോധശേഷി തരുന്ന ഒരു വാക്സിനും ഇല്ല. ചിലതു ഒന്നിൽ കൂടുതൽ പ്രാവശ്യം എടുക്കേണ്ടിവരും. ഓരോ ഡോസും കഴിയുമ്പോൾ പ്രതിരോധം കൂടിക്കൂടിവരും. ഒരു പ്രത്യേക വാക്സിനിന്‍റെ എല്ലാ ഡോസുകളും എടുക്കുന്ന ആൾക്കുപോലും നൂറു ശതമാനം പ്രതിരോധം കിട്ടണമെന്നില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു ഡോസ് അഞ്ചാംപനിയുടെ (MEASLES) കുത്തിവെപ്പ് എൺപത്തി അഞ്ചു മുതൽ തൊണ്ണൂറു ശതമാനം വരെ ഫലപ്രദമാണ്. അത് രണ്ടു ഡോസ് കൊണ്ട് തൊണ്ണൂറ്റി ഒൻപതു ശതമാനം വരെയാക്കാം. അതുപോലെ ഒരൊറ്റ ഡോസ് റൂബെല്ല വാക്സിൻ കൊണ്ട് തൊണ്ണൂറ്റി ഏഴു ശതമാനം സുരക്ഷ ലഭിക്കും.
3.രോഗപ്രതിരോധ ശേഷി ഉണ്ടാക്കാൻ എടുക്കുന്ന വാക്സിനുകൾ ചിലപ്പോ അതെ രോഗം ഉണ്ടാക്കുന്നതായി പറയുന്നല്ലോ . ഉദാഹരണത്തിന് പോളിയോ

പറയാം. ഒരാളിലെ പ്രതിരോധം ഉദ്ധീപിപ്പിക്കാൻ ഒരു രോഗാണുവിനെ മുഴുവനായോ അതിന്‍റെ ഏതെങ്കിലും ഘടകം മാത്രമായോ അതുമല്ലെങ്കിൽ രോഗകാരണമായി അത് ഉണ്ടാക്കുന്ന വിഷപദാർത്ഥമോ ആണുപയോഗിക്കുന്നത് .അത് രോഗങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാതെ പ്രതിരോധത്തെ ഉണർത്താൻ എങ്ങനെ പറ്റും എന്ന് നോക്കി, അണുവിനെ കൊന്നോ അതല്ലെങ്കിൽ നിർവീര്യം ആക്കിയോ ആവാം. അല്ലെങ്കില്‍ അതിന്‍റെ ചില ഘടകങ്ങൾ മാത്രമായിട്ടോ അതിന്‍റെ ടോക്സിനിൽ മാറ്റം വരുത്തിയോ. ഈ രീതികളിൽ രണ്ടാമത്തേതിനൊഴികെ മറ്റു മൂന്നുരീതികളും ഉപയോഗിക്കുമ്പോ ഒരു കാരണവശാലും ആ രോഗം ഉണ്ടാവില്ല . ഇനി രോഗാണുവിനെ നിർവീര്യമാക്കി ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്സിനുകളിൽ ഏറെ അപൂർവ്വമായി ഈയൊരു സാധ്യത ഉണ്ട് . ഇത് രണ്ടു വിധത്തിൽ ഉണ്ടാവാം 1.വാക്സിൻ എടുക്കുന്ന ആളിന്‍റെ പ്രതിരോധ സംവിധാനത്തിലെ പിഴവുകൾ 2. നിർവീര്യം ആക്കുന്നതിലെ പോരായ്മ. ഇക്കാര്യത്തിന് ചരിത്രത്തിൽ ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. ക്ഷയ രോഗത്തിനെതിരെ അറുപതുകളിൽ ഉപയോഗിച്ച ഒരു ബാച്ച് ബി സി ജി വാക്സിൻ നിർവീര്യമാക്കിയതിൽ കുറവ് വന്നു. അതുപയോഗിച്ചു ഒരു പാട് പേർക്ക് റ്റീബി ഉണ്ടായി. കിൽഡ് പോളിയോ വാക്സിൻ വന്നകാലത്തു ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഇതുപോലെ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് . ഇതൊക്കെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായ സംഭവം. അറുപതുകൾ കഴിഞ്ഞു അങ്ങനെ സംഭവിക്കാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതൽ എത്രയോ എടുത്തു. ചില വാക്സിനുകള്‍ എടുക്കുന്നവരില്‍ ഒരുലക്ഷത്തില്‍ ഒരാള്‍ക്ക് വാക്സിന്‍ എടുക്കുന്നതിലൂടെ രോഗം വരാമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. രോഗം വരുന്നവരുടെ സംഖ്യയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതെത്രയോ ആയിരം മടങ്ങ്‌ ചെറുതാണ്. മാത്രമല്ല ഇന്ത്യയില്‍ കഴിഞ്ഞകുറേ വര്‍ഷങ്ങളിലൊന്നും വാക്സിന്‍ എടുക്കുന്നതിലൂടെ ആര്‍ക്കും രോഗം വന്നിട്ടില്ല.


3. വാക്സിന്‍ എടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് മറ്റുപല അസുഖങ്ങളും വരുന്നുണ്ട്.

                                  അതും തെറ്റാണ്. DPT (ഡിഫ്തീരിയ, വില്ലന്‍ ചുമ, ടെറ്റനസ്) വാക്സിന്‍ എടുക്കുന്ന ദിവസം കുട്ടികള്‍ക്ക് പനി വരാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. മറ്റു പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല. ഈ സാധ്യത കുട്ടിയുടെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും, പനി വന്നാല്‍ കൊടുക്കാന്‍ മരുന്ന് കൊടുത്തുവിടുകയും സാധാരണ ചെയ്യാറുണ്ട്. പണ്ടുകാലത്ത് ചില വാക്സിനുകള്‍ അപസ്മാരം ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അത്തരം വാക്സിനുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നുമില്ല.

4. ഡോക്ടര്‍മാരും മരുന്ന് കമ്പനികളും തമ്മിലുള്ള അവിശുദ്ധബന്ധം ഇതിന് പിന്നിലുണ്ട്
                  ദേശീയ ഇമ്മ്യുണൈസേഷന്‍ പദ്ധതിപ്രകാരമുള്ള മിക്കവാറും എല്ലാ വാക്സിനുകളും എല്ലാ സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രികളിലും ലഭ്യമാണ്. ചുരുക്കം ചിലതിന് മാത്രം അടുത്തിടെ ദൗര്‍ലഭ്യം നേരിട്ടു. മറ്റുള്ളവയെല്ലാം നിങ്ങളുടെ വീടിനടുത്തുള്ള ആരോഗ്യകേന്ദ്രത്തില്‍ (സബ് സെന്റര്‍) ലഭിക്കും. എല്ലാവര്‍ക്കും പൂര്‍ണ്ണമായും സൗജന്യമായിട്ട്. പൂനയിലുള്ള സിറം ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഇന്ത്യയാണ് ഇവയില്‍ ഭൂരിഭാഗവും നിര്‍മ്മിക്കുന്നത്.


 5. വാക്സിനേഷനെ പറ്റി പറയുമ്പോഴെല്ലാം കേള്‍ക്കുന്ന ഒന്നാണ് ഈ ഹേര്‍ഡ് ഇമ്മ്യൂണിറ്റി. എന്താണത്?
       ഹേര്‍ഡ് ഇമ്മ്യൂണിറ്റി അഥവാ സാമൂഹിക പ്രതിരോധം എന്ന് വച്ചാല്‍, ഒരു സമൂഹത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം ആള്‍ക്കാരും ഒരു രോഗത്തിനെതിരെ പ്രതിരോധകുത്തിവയ്പ് എടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ആ പ്രതിരോധം തീര്‍ക്കുന്ന സുരക്ഷയുടെ കവചം കുത്തിവയ്പ് എടുക്കാത്തവര്‍ക്കും ലഭിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന് 100 പേരുള്ള ഒരു സമൂഹത്തില്‍ 90 പേര്‍ പോളിയോ വാക്സിന്‍ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇനി പുറമേ നിന്നും ഒരു പോളിയോ വൈറസ് ആ സമൂഹത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോള്‍ ഈ 90 പേരും അതിനെ പ്രതിരോധിക്കും. ഈ 90 പേര്‍ തീര്‍ക്കുന്ന പ്രതിരോധമതിലിനുള്ളില്‍ ബാക്കിയുള്ള 10 പേര്‍ സുരക്ഷിതരായിരിക്കും.
      ഇനി മറ്റൊന്ന്, ഓറല്‍ പോളിയോ പോലുള്ള വാക്സിനുകളില്‍ വീര്യം കുറഞ്ഞ ജീവനുള്ള വൈറസുകളാണ് ഉള്ളത്. ഇവ പോളിയോരോഗം പകരുന്ന അതെ വിധത്തില്‍ തന്നെ ഒരാളില്‍ നിന്നും മറ്റൊരാളിലേക്ക് പകരാം. ഇതുമൂലം വാക്സിന്‍ എടുക്കാത്ത അയല്‍ക്കാര്‍ക്കും രോഗപ്രതിരോധം ലഭിക്കാം. ഇതും ഹേര്‍ഡ് ഇമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ ഭാഗമാണ്.

7. ഇന്നേറ്റവും ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒന്നാണല്ലോ ഡിഫ്തീരിയ രോഗത്തിന്‍റെ തിരിച്ചുവരവും വാക്സിന്‍ വിരുദ്ധപ്രചാരണങ്ങളും. അതിനെ പറ്റി കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ട്..
        കൊറൈൻ ബാക്ടീരിയം ഡിഫ്തീരിയെ എന്ന ഒരു ബാക്ടീരിയ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു മാരക രോഗമാണ് ഡിഫ്തീരിയ. ഡിഫ്തീരിയ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം മൃഗങ്ങളുടെ തോല് എന്നാണ്. രോഗം ബാധിച്ചവരുടെ തൊണ്ടയിൽ കാണുന്ന വെളുത്തതോ ചാരനിറത്തിലുള്ളതോ ആയ പാടക്ക് ഇതുമായുള്ള സാമ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ വാക്കിന്റെ ഉദ്ഭവം. 1878ൽ വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയുടെ മകളായ ആലീസ് രാജകുമാരി മരിച്ചത് ഡിഫ്തീരിയ മൂലമായിരുന്നു. രോഗത്തിനെതിരെ നിരായുധരായി പൊരുതേണ്ടി വന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പണക്കാരെന്നോ പാവപ്പെട്ടവരെന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസമില്ലാതെ ആൾക്കാർ രോഗത്തിന് ഇരയായിരുന്നു. 1883-ൽ എഡ്വിൻ ക്ലെബ്സ് ആണ് ഈ രോഗാണുവിനെ ആദ്യമായി സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ നിരീക്ഷിച്ചത്. 1884-ൽ ഫെഡറിക്ക് ലോഫ്ലർ ഇതിനെ പരീക്ഷണശാലയിൽ വളർത്തിയെടുത്തു. അതിനാൽ ഈ രോഗാണു ക്ലെബ്സ് -ലോഫ്ലർ ബാസില്ലസ് എന്നറിയപ്പെടുന്നു.


ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബാലമരണങ്ങളുടെ കാരണക്കാരായ രോഗങ്ങളിൽ നാലാം സ്ഥാനത്തായിരുന്നു ഡിഫ്തീരിയ. വോൺ ബെറിംഗ് എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് ഡിഫ്തീരിയക്കെതിരായി ഒരു വാക്സിൻ വികസിപ്പിച്ചത്. അതു വരെ ഈ രോഗം തടയാനോ വന്നാൽ ഫലപ്രദമായി ചികിൽസിക്കാനോ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ടു തന്നെ, വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ മികച്ച സംഭാവനക്ക് നോബൽ സമ്മാനം ഏർപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവാർഡ് നിർണ്ണയ സമിതിക്ക് രണ്ടാമതൊന്നാലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനുള്ള ആദ്യത്തെ നോബൽ സമ്മാനം (1901 ൽ) ലഭിച്ചത് ബെറിംഗിനായിരുന്നു. സമ്മാനം സ്വീകരിച്ച് കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ഈ വാക്സിൻ കൊണ്ട് ഡിഫ്തീരിയയെ നിർമ്മാർജ്ജനം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, എന്നാൽ ചുരുങ്ങിയത് ഇന്ന് പൊരുതാൻ നമുക്ക് ഒരായുധമെങ്കിലും ഉണ്ട്". എന്നാൽ ആ വാക്സിൻ ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ മാറ്റം വിസ്മയാവഹമായിരുന്നു.

1920-ൽ അമേരിക്കയിൽ മാത്രം ഒരു ലക്ഷത്തി ഇരുപത്തയ്യായിരം പേരെ ബാധിച്ച് പതിനായിരത്തിലേറെ പേരുടെ മരണത്തിനിടയാക്കിയിരുന്നു ഈ രോഗം. കുത്തിവെപ്പിന്റെ വ്യാപകമായ ഉപയോഗത്തിലൂടെ 1980 ആയപ്പോൾ അമേരിക്കയിൽ ആവർഷം വെറും 5 പേരെ മാത്രമേ ബാധിച്ചുള്ളൂ എന്നു മാത്രമല്ല, ഒരു മരണം പോലും ഉണ്ടായുമില്ല. എന്നാൽ വികസ്വര രാജ്യങ്ങളിൽ ഇന്നും ഈ രോഗം ധാരാളമായി കണ്ടു വരുന്നു. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലും, എപ്പോഴൊക്കെ പ്രതിരോധ കുത്തിവെപ്പിന്റെ കാര്യത്തിൽ അനാസ്ഥ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ, അപ്പോഴൊക്കെ രോഗംഭീകരരൂപം പ്രാപിച്ച് സംഹാര താണ്ഡവമാടിയിട്ടുണ്ട്. 1980-കളുടെ അവസാനത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂനിയൻ ഛിന്നഭിന്നമായി. രാഷ്ട്രീയമായ അസ്ഥിരത കാരണം ചില രാജ്യങ്ങളിൽ പ്രതിരോധ കുത്തിവെപ്പിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഉപേക്ഷ വന്നു. 1990-95 കാലയളവിൽ 1,50,000 പേർക്കാണ് അവിടെ ഡിഫ്തീരിയ ബാധയുണ്ടായത്. അയ്യായിരത്തിലധികം പേർ മരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഏറ്റവുമൊടുവിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും വികസനത്തിനും ശാസ്ത്രാവബോധത്തിനും പേരുകേട്ട കേരളത്തിൽ സ്ത്രീ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അതിവേഗം മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്ന മലപ്പുറം ജില്ലയിൽ ഒരു വർഷത്തിനിടെ നാലു കുട്ടികളാണ് ഡിഫ്തീരിയക്ക് കീഴടങ്ങിയത്.

സമൂഹത്തിൽ ഡിഫ്തീരിയ നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന്, മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ) 3 - 5 % പേരുടെ തൊണ്ടയിൽ രോഗാണുക്കളുണ്ടായിരിക്കും എന്നാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. രോഗലക്ഷണങ്ങളുണ്ടാവുകയുമില്ല. ഇവരിൽ നിന്നോ, രോഗിയിൽ നിന്നോ ശ്വാസത്തിലൂടെയാണ് രോഗാണു മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരുന്നത്. രോഗ പ്രതിരോധശേഷിയില്ലാത്തവരുടെ (കുത്തിവെപ്പ് എടുക്കാത്തവരുടെ) തൊണ്ടയിൽ രോഗാണു പെരുകുകയും തൊണ്ടയിൽ ഒരു പാട രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പാട ശ്വാസനാളത്തിൽ നിറഞ്ഞ് ശ്വാസം കിട്ടാതെ മരണം സംഭവിക്കാം. ആദ്യമായി എൻഡോട്രക്കിയൽ ഇൻട്യൂബേഷൻ എന്ന, അനസ്തിഷ്യ കൊടുക്കാൻ ഇന്ന് വ്യാപകമായി ചെയ്യുന്ന ശ്വാസനാളത്തിലേക്ക് ട്യൂബ് ഇറക്കുന്ന രീതി ആദ്യമായി പരീക്ഷിച്ചത് 1885 ൽ ഒരു ഡിഫ്തീരിയ രോഗിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ്.
രോഗാണുവിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഒരു വിഷവസ്തുവാണ് ഡിഫ്തിരിയ ടോക്സിൻ. ഇത് വിവിധ അവയവങ്ങളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടി അവയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു. ഹൃദയത്തെയാണ് പ്രധാനമായും ബാധിക്കുന്നത്. ഹൃദയപേശികളുടെ പ്രവർത്തനം മന്ദീഭവിപ്പിക്കുകയും, ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം തെറ്റിക്കുകയുമാണ് ടോക്സിൻ പ്രധാനമായും ചെയ്യുന്നത്. ഡിഫ്തീരിയ മരണങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാരണവും ഇതുതന്നെ.
പിന്നീട് പ്രധാനമായും ബാധിക്കുന്നത് ഞരമ്പുകളുടെ പ്രവർത്തനത്തെയാണ്. കണ്ണുകളുടെ ചലനത്തെ ബാധിക്കാം, തൊണ്ടയിലെ ഞരമ്പുകളെ ബാധിച്ചാൽ സംസാരിക്കുന്നത് വ്യക്തമല്ലാതാവുകയും കഴിക്കുന്ന ആഹാരവും വെള്ളവും ശരിക്ക് ഇറക്കാൻ പറ്റാതെ ശ്വാസനാളത്തിൽ കയറി മരണം വരെ സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യാം. ദിവസങ്ങളോളം മുക്കിലൂടെ ഇറക്കിയ ട്യൂബ് വഴി ആഹാരം കൊടുക്കേണ്ടി വരും. ശരീരത്തിലെ മറ്റു ഞരമ്പുകളെ ബാധിക്കുമ്പോൾ കൈകാലുകളുടെ ചലനശേഷി നഷ്ടപ്പെടുകയും രോഗി പൂർണ്ണമായും കിടപ്പിലാവുകയും ചെയ്യും. ശ്വസനത്തെ സഹായിക്കുന്ന പേശികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഞരമ്പുകൾ തകരാറിലാവുമ്പോൾ സ്വന്തമായി ശ്വാസം എടുക്കാൻ പറ്റാതാകുന്നു. അനേക നാൾ വെന്റിലേറ്ററിന്റെ സഹായത്തോടെ ജീവൻ നിലനിർത്തേണ്ട അവസ്ഥ വരും. രോഗത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഭീതിജനകമായ കാര്യം എന്താണെന്നാൽ മേൽ പറഞ്ഞ എല്ലാ ഭീകരതകളും ഒരേ രോഗിക്കു തന്നെ ഒന്നിനു പിറകേ മറ്റൊന്നായി സംഭവിച്ചേക്കാം എന്നതാണ്. ഒന്നിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു വരുമ്പോൾ അടുത്തത് എന്ന നിലക്ക്.. മാസങ്ങൾ വേണ്ടിവരും പൂർണ്ണമായും രോഗമുക്തി നേടാൻ. മരണസാധ്യത 10%ൽ കൂടുതലാണ്.
ചികിൽസ വളരെ വിഷമകരമാണ്. തൊണ്ടയിലെ പാട എത്രത്തോളം വലുതാണോ, രോഗം അത്രയും ഗുരുതരമായിരിക്കും. വിഷത്തെ നിർവീര്യമാക്കാനുള്ള ആന്റി ടോക്സിൻ നൽകാൻ എത്രത്തോളം വൈകുന്നുവോ അത്രയും പ്രശ്നം കൂടും. നിർഭാഗ്യവശാൽ ആന്റി ടോക്സിന്റെ ലഭ്യത വളരെ കുറവാണ്. രോഗം അപൂർവ്വമായ സ്ഥിതിക്ക് ഈ മരുന്ന് മരുന്നു കമ്പനികളൊന്നും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല എന്നാണറിവ്. ടോക്സിൻ അവയവങ്ങളിൽ അടിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അതിനെ നിർവീര്യമാക്കാൻ കഴിയുകയുമില്ല.

കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക് രോഗം തടയുക എന്നതാണ് ബുദ്ധിയുള്ള ആരും സ്വീകരിക്കുന്ന വഴി. പ്രത്യേകിച്ചും വളരെ വിലക്കുറവുള്ള, ഫലപ്രദമായ, സുരക്ഷിതമായ വാക്സിൻ സുലഭമായി ഉള്ളപ്പോൾ. 90% ൽ കൂടുതൽ പേർ കുത്തിവെപ്പ് എടുത്തിട്ടുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിൽ ഈ രോഗം കാണാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറവാണ്. ജനിച്ച് ഒന്നര, രണ്ടര, മൂന്നര മാസങ്ങളിലും ഒന്നര വയസ്സിലും പിന്നെ 5 വയസ്സിലുമാണ് ഈ രോഗത്തിനെതിരായുള്ള കുത്തിവെപ്പ്. തുടർന്ന് 10 വർഷം കൂടുമ്പോൾ Td വാക്സിൻ എന്ന കുത്തിവെപ്പ് എടുക്കുകയാണെങ്കിൽ പ്രതിരോധശേഷി കുറയാതെ നിലനിർത്താൻ പറ്റും. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ ഡിഫ്തീരിയ എന്ന രോഗത്തെ നമുക്ക് പൂർണ്ണമായും അകറ്റി നിർത്താൻ പറ്റും.
അങ്ങിങ്ങായി ഒന്നോ രണ്ടോ കേസുകൾ തലപൊക്കുന്നത് ഒരു സൂചനയാണ്. പ്രതിരോധ കുത്തിവെപ്പിന്റെ കാര്യത്തിൽ നാം പിന്നോക്കം പോവുകയാണെന്ന സൂചന. ഇപ്പോൾ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിച്ചില്ല എങ്കിൽ പ്രശ്നം കൈവിട്ടു പോകും, നിയന്ത്രണാതീതമാകും... മുമ്പ് സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ സംഭവിച്ചതു പോലെ.
DPT എന്ന ട്രിപ്പിൾ വാക്സിൻ കേരളത്തിൽ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് 1970-കളിലാണ്. അതിന് മുമ്പ് ജനിച്ചവർക്ക് ഈ രോഗത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധ ശക്തി കുറവാണ്. അതിനാൽ സാധാരണ ബാധിക്കാറില്ലെങ്കിലും രോഗം നിയന്ത്രണാതീതമാകുമ്പോൾ മുതിർന്നവരെ കൂടുതൽ ബാധിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരു ഡിഫ്തീരിയ രോഗം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടാൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അനേകം പേരിൽ രോഗാണുബാധയുണ്ടായിട്ടുണ്ട് എന്നാണ്.


പോളിയോയെ സംബന്ധിച്ച് ചില പുതിയ കാര്യങ്ങള്‍ കൂടി. 2016 ഏപ്രില്‍ മുതല്‍ പോളിയോ വാക്സിനില്‍ മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ട്. പോളിയോ രോഗം ഉണ്ടാക്കുന്ന വൈറസുകളെ മൂന്നായി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ടൈപ്പ് 1,2,3. ഇങ്ങനെ. നല്‍കി വന്നിരുന്ന  വാക്സിനിലും ഈ മൂന്നുവിഭാഗങ്ങളുടെയും വീര്യം കുറഞ്ഞ വൈറല്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളാണുള്ളത്. 2016 മുതല്‍ നല്‍കുന്ന വാക്സിനില്‍ ടൈപ്പ് 2 ഘടകം ഒഴിവാക്കാന്‍ WHO യുടെ പ്രത്യേക പഠനസംഘം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിരിക്കുകയാണ്. കാരണം ടൈപ്പ് 2 വൈറസ് കാരണം കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുവര്‍ഷങ്ങളായി ഒരു പോളിയോ രോഗി പോലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലാ എന്നത് തന്നെ. ടൈപ്പ് 2 കാരണമുള്ള പോളിയോ ലോകത്തുനിന്നുതന്നെ നിര്‍മ്മാര്‍ജനം ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നുതന്നെയാണ് ശാസ്ത്രലോകത്തിന്‍റെ വിലയിരുത്തല്‍. അതൊഴിവാക്കുമ്പോള്‍ വാക്സിന്‍ കൂടുതല്‍ സുരക്ഷിതവുമാകും. ബാക്കിയുള്ളവ കൂടി ഇല്ലാതാകാന്‍ ഇനി കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ മതിയാകും.




പലരുടെയും തെറ്റിദ്ധാരണ ഭാവിയിലെപ്പോഴോ വരാന്‍ സാധ്യതയുള്ള രോഗത്തിന് ഇന്നേ കൊടുക്കുന്ന മരുന്നാണ് വാക്സിന്‍ എന്നാണ്. അതെത്രമാത്രം തെറ്റായ ധാരണയാണെന്ന് ഇപ്പോള്‍ മനസിലായില്ലേ. ഈ വാക്സിനുകള്‍ എല്ലാം തന്നെ നിരവധി പരീക്ഷണ-നിരീക്ഷണങ്ങളും പഠനങ്ങളും നടത്തിയ ശേഷമാണു കുട്ടികള്‍ക്ക് നല്‍കുന്നത്. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ പോലുള്ള നിസാരമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അതിനെ എതിര്‍ക്കുന്നത് കുട്ടികളോട് ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയാണ്. സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനവും ഡോക്ടര്‍മാരും വാക്സിന്‍ എടുക്കാന്‍ എല്ലാവരെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ബോധവല്‍ക്കരിക്കുന്നുണ്ട്. തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടത് കുട്ടികളുടെ രക്ഷകര്‍ത്താക്കള്‍ തന്നെയാണ്. ആ തീരുമാനം, ശാസ്ത്രവിരുദ്ധരായ കപടപുരോഗമനവാദികളുടെ വാക്ക് കേട്ടുകൊണ്ടാകരുതെന്ന്‍ മാത്രം.



തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Thursday, 13 August 2015

പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ (കഥ)



(മലര്‍വാടി മാസികയുടെ മെയ്‌ 2016 ലക്കത്തില്‍ വന്നത്)


   
    തീപ്പെട്ടിപ്പടങ്ങള്‍ ചോറുതേച്ച് ഒട്ടിച്ച പഴയ സാമൂഹ്യപാഠം നോട്ട്ബുക്കിനകത്തായിരുന്നല്ലോ അത് വച്ചിരുന്നത്? ചന്തു വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്‍ത്തുനോക്കി. പിന്നത് എവിടെപ്പോയതാണ്? ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല..!

അവസാനത്തെ പിരീഡ് ഡ്രില്ലിനു പോണതുവരേം അത് ബുക്കിനകത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്.
സ്കൂള്‍ബാഗിനകത്തുനിന്ന് സകലസാധനങ്ങളുമെടുത്ത് വെളിയിലിട്ട് തെരഞ്ഞു. ബാഗ്‌ ആഞ്ഞുകുടഞ്ഞുനോക്കി. കണ്ടില്ല. സങ്കടം കൊണ്ട് അവന്‍റെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു.

ക്ലാസില്‍ തോമസിന്‍റെ കയ്യില്‍ മാത്രമായിരുന്നു പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പുണ്ടായിരുന്നത്. ആകെ രണ്ടെണ്ണം. അതും ഒരുപോലുള്ളവ. കുറെ നാളായി അവന്‍റെ പുറകെ നടന്നു കെഞ്ചിയിട്ടാണ് കഷ്ടപ്പെട്ട് സംഘടിപ്പിച്ച മോഹന്‍ലാലിന്‍റെയും മമ്മൂട്ടിയുടെയും മുഖമുള്ള തീപ്പട്ടിപടങ്ങള്‍ക്ക് പകരം അതിലൊരു സ്റ്റാമ്പ് തരപ്പെടുത്തിയത്. ആ തീപ്പട്ടിപ്പടങ്ങളും അപൂര്‍വങ്ങളില്‍ അപൂര്‍വമായവയായിരുന്നു.

ബാല്യകാല ശേഖരത്തില്‍ നിന്നും..
തന്‍റെ സ്റ്റാമ്പ് ആരോ മോഷ്ടിച്ചതുതന്നെ. അല്ലാതതെവിടെപ്പോകാന്‍.?

എന്നാലും ആരായിരിക്കും..?
എല്ലാ കുട്ടികളും ഡ്രില്ലിനു കളിയ്ക്കാന്‍ പോയതാണല്ലോ..?
ങേ..അല്ല!, തേര്‍ഡ് ബെഞ്ചിലെ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ക്ലാസ്സില്‍ത്തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവരായിരിക്കുമോ? എങ്ങനെ അറിയും?!! ശോ..!! ഇനി തിങ്കളാഴ്ചയെ ക്ലാസ്സൊള്ളൂ. സങ്കടവും ദേഷ്യവും അവനെ ശരിക്കും തളര്‍ത്തി.


ശനിയും ഞായറും ചന്തു വിഷണ്ണനായി വീട്ടില്‍ തന്നെയിരുന്നു. അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ തീപ്പട്ടിപ്പടങ്ങള്‍ പെറുക്കാന്‍ മുറുക്കാന്‍കടകളുടെ ഓരങ്ങളിലേക്കു പോയില്ല. കൂട്ടുകാരുമൊത്തു കളിക്കാന്‍ പോയില്ല. റബ്ബര്‍ ചെരുപ്പ് വട്ടത്തില്‍ വെട്ടിമുറിച്ചു ടയറാക്കി അവന്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ കളിവണ്ടി ഓടിക്കാന്‍ പോലും പുറത്തിറങ്ങിയില്ല. ആരോടും മിണ്ടാതെ കട്ടിലില്‍ കമിഴ്ന്ന് കിടന്നു. 

അജിത്തിന്‍റെയും തന്‍റെയും കയ്യില്‍ മുപ്പത്താറ് രാജ്യങ്ങളുടെ സ്റ്റാമ്പുണ്ട്. പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ കൂടി ആകുമ്പോള്‍ താനാകുമായിരുന്നു ശേഖരത്തില്‍ മുമ്പന്‍. ചിത്രയുടെ കളക്ഷനില്‍ സ്റ്റാമ്പ് നൂറ്റമ്പതോളം വരും. പക്ഷെ അധികവും ഇന്ത്യയുടെ സ്റ്റാമ്പ് തന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അധികമാര്‍ക്കും കിട്ടാത്ത പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ സ്വന്തമാക്കണമെന്നു ചന്തു നിശ്ചയിച്ചതും. പല രാജ്യങ്ങളുടെയും സ്റ്റാമ്പുകള്‍ സ്കൂളിനുപുറത്തെ സ്റ്റേഷണറിക്കടയില്‍ വാങ്ങാന്‍ കിട്ടും. വീട്ടില്‍നിന്നും കാശുകിട്ടുന്ന കുട്ടികള്‍ അതൊക്കെ വാങ്ങും. എന്നാലും മുപ്പത്താറ് രാജ്യങ്ങളുടെ സ്റ്റാമ്പുകള്‍ അവിടെയില്ല.

ചന്തുവിന് വിശപ്പും ഉറക്കവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ചെറുക്കനെന്തോ വയ്യായ്കയുണ്ടെന്ന്‍ അമ്മ അച്ഛനോട് പറയുന്നത് കേട്ടു.

''സ്കൂളിലാരെങ്കിലും വഴക്കുപറഞ്ഞുകാണും.. അവനു ചെറിയ കാര്യം മതിയല്ലോ..''
അച്ഛനത് നിസ്സാരമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

തേനീച്ചകള്‍ തേന്‍ ശേഖരിക്കുന്നതു പോലെയായിരുന്നു ചന്തു സ്റ്റാമ്പ് ശേഖരിച്ചിരുന്നത്. കിലോമീറ്ററുകള്‍ അതിനായി അവന്‍ നടന്നു. ഇക്കാലത്താര്‍ക്കും സ്റ്റാമ്പ്‌ ശേഖരിക്കുന്ന വിനോദമില്ല. പഠിക്കാന്‍ 'ഫിലാറ്റലി' എന്നൊരു പാഠവും നിര്‍ബന്ധമായും ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രോജക്റ്റും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ചന്തുവും കൂട്ടുകാരും ഇതേപറ്റി അറിയുക കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അച്ഛനുമമ്മക്കും ഇതൊന്നും വല്യ കാര്യമല്ല എന്നത് ചന്തുവിനെ തെല്ലൊന്നുമല്ല സങ്കടപ്പെടുത്തിയത്. അവന്‍ അത്താഴം കഴിക്കാതെ സ്റ്റാമ്പും തീപ്പെട്ടിപ്പടങ്ങളും ഒട്ടിച്ച നോട്ട്ബുക്കുകള്‍ മറിച്ചുനോക്കി ഉറങ്ങാതിരുന്നു. എന്തിലും ഒന്നാമനാകണമെന്നത് അവന്‍റെ വാശിയായിരുന്നു. സ്റ്റാമ്പ്‌ ആല്‍ബത്തിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഒന്നാമനാകാനുള്ള ഏകവഴി ആ പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ സ്വന്തമാക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ സ്റ്റാമ്പ് മോഷണം എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും? ചോദിച്ചാല്‍ ആരും സമ്മതിക്കില്ല. ടീച്ചറിനോട് പറഞ്ഞാലോ? പക്ഷേ മോഷ്ടിച്ചവര്‍ അത് ക്ലാസില്‍ കൊണ്ടുവന്നാലല്ലേ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ പറ്റൂ. 

തിങ്കളാഴ്ച ചന്തു ക്ലാസ്സില്‍ വന്നത് ചിലതൊക്കെ ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ചിട്ടായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണിനുമുമ്പുള്ള പിരീഡ് പ്രവൃത്തിപരിചയമാണ്. പെണ്‍കുട്ടികളധികവും തുന്നല്‍ ക്ലാസ്സില്‍ പോകും. ആണ്‍കുട്ടികളും കുറച്ചു പെണ്‍കുട്ടികളും ജൈവകൃഷി പഠിക്കാന്‍ സ്കൂളിനു വശത്തെ സ്കൂളിന്‍റെ തന്നെ വാഴത്തോട്ടത്തില്‍ പോകും. ചന്തു തലവേദനയാണെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞു ക്ലാസില്‍ തന്നെയിരുന്നു. എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചന്തു, തോമസിന്‍റെ ബാഗ് തുറന്ന് സ്റ്റാമ്പ് ആല്‍ബം പുറത്തെടുത്തു. ചന്തുവിന്‍റെതുപോലെ എഴുതിപ്പിഞ്ഞിയ പഴയ നോട്ടുബുക്കില്‍ ചോറുതേച്ചായിരുന്നില്ല തോമസ്‌ സ്റ്റാമ്പ് ഒട്ടിച്ചിരുന്നത്. കട്ടി ബയണ്ടുള്ള ഒന്നും എഴുതാത്ത ബുക്കില്‍ ഭംഗിയായി പശതേച്ചൊട്ടിച്ച സ്റ്റാമ്പുകളില്‍നിന്നും പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ ചന്തു ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം ഇളക്കിയെടുത്തു. ഇളക്കിയെടുത്ത സ്റ്റാമ്പിനടിയില്‍ ബുക്കുപേപ്പറിന്‍റെ അംശങ്ങള്‍ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. വേഗമതിനെ പാന്റിന്‍റെ പുറകിലത്തെ പോക്കറ്റിലൊളിപ്പിച്ചു, ചുറ്റുംനോക്കി ആരും വരുന്നില്ലെന്നുറപ്പിച്ചു തന്‍റെ സീറ്റില്‍പ്പോയി ഡസ്കില്‍ തലവച്ചു കമിഴ്ന്നിരുന്നു. തന്‍റെ നെഞ്ചുപടപടാന്നു മിടിക്കുന്നുണ്ടെന്നു അപ്പോഴാണ് ചന്തു തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ശ്വാസഗതിയും വേഗത്തിലായിരുന്നു. കൈകള്‍ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താന്‍ പിടിക്കപ്പെടുമോ എന്നൊരു ഭയം ആ നിമിഷംമുതല്‍ ചന്തുവിനെ കൂടുതല്‍ പരിഭ്രാന്തനാക്കി. വേഗം ബാഗ് തുറന്ന്, സ്വന്തം സ്റ്റാമ്പ് ആല്‍ബം പുറത്തെടുത്തു. പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും ആ പാകിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പെടുത്ത് അടിയില്‍ തുപ്പലുപുരട്ടി ആല്‍ബത്തിലൊട്ടിച്ചു. തുപ്പലുതേച്ചൊട്ടിച്ചാല്‍ ഇളകിപ്പോകുമോ എന്നോര്‍ത്ത് കൈമുറുക്കി അതിലിടിച്ചു ഒട്ടല്‍ ഉറപ്പുവരുത്തി. ആല്‍ബം ബാഗിനുള്ളിലാക്കി, ഇരുകൈകൊണ്ടും ബാഗ്‌ അമര്‍ത്തിപ്പിച്ച്, അതിനുമുകളില്‍ തലവച്ച് കണ്ണുകളടച്ചുകിടന്നു. 
വര- ആലിക്കോയ, മലര്‍വാടി

ചന്തുവിന്‍റെ നെഞ്ചിടിപ്പിനേക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ സമയം ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തോമസ്‌ ഇനി സ്കൂള്‍ സമയം കഴിയുന്നതുവരെ അവന്‍റെ ആല്‍ബം എടുത്തുനോക്കരുതേയെന്നു ചന്തു ഉത്കണ്ടയോടെ പ്രാര്‍ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏതുനേരവും തോമസിന്‍റെ ചെയ്തികളെ ആകാംക്ഷാപൂര്‍വം നോക്കിയിരുന്നു.

അവസാനത്തെ പിരീഡിനുമുമ്പുള്ള ഇടവേളയില്‍ ആല്‍ബം പുറത്തെടുത്ത തോമസ്‌ തന്‍റെ പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടകാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവനുറക്കെക്കരയാന്‍ തുടങ്ങി.

ചന്തുവിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ഭയത്തിന്‍റെ കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെട്ടെങ്കിലും ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിലിരുന്നു. തോമസ്‌ ഏങ്ങിയേങ്ങി കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കൂട്ടുകാര്‍ തോമസിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിന്നു. അധ്യാപകന്‍ ക്ലാസില്‍ വന്നതോടെ വിഷയം ഗൌരവമുള്ളതായി. സ്റ്റാമ്പ്‌ മോഷണം തെളിയിക്കാന്‍ ക്ലാസ് ടീച്ചറും മറ്റുചില അധ്യാപകരുംകൂടി വന്നു.

 എല്ലാവരും വര്‍ക്ക്‌ എക്സ്പീരിയന്‍സിനു പുറത്തുപോയപ്പോള്‍ ചന്തു മാത്രമാണ് ക്ലാസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് ക്ലാസ് ലീഡര്‍ അപര്‍ണ്ണ പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ തനിക്കൊന്നും അറിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞു ചന്തു തടിതപ്പി.

എടുത്തവര്‍ അത് തിരിച്ചുകൊടുക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്നും, പിന്നീട് പിടിക്കപ്പെട്ടാല്‍ കടുത്ത ശിക്ഷകിട്ടുമെന്നും ടീച്ചര്‍മാര്‍ താക്കീത് നല്‍കി. കളവുപോയ സ്റ്റാമ്പ് തനിക്കും തോമസിനും അല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കുമില്ലായെന്നു ചന്തു ക്ലാസ് ടീച്ചറോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു. എല്ലാവരുടെയും ബാഗും പോക്കറ്റും പരിശോധിക്കാന്‍ തീരുമാനമായി. 
പക്ഷെ ഫലമുണ്ടായില്ല. ചന്തുവിന്‍റെ ആല്‍ബത്തില്‍ കണ്ട പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ കഴിഞ്ഞ ദിവസം താന്‍ കൊടുത്തതുതന്നെയെന്ന് തോമസ്‌ തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു. 



വര- റിയാസ് ടി അലി

സ്കൂള്‍ വിട്ടു വീട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ചന്തുവിനൊപ്പമായിരുന്നു തോമസ്‌ നടന്നത്. അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കരഞ്ഞുകലങ്ങിയിരുന്നു.

''നിനക്കാരെയെങ്കിലും സംശയമുണ്ടോ.?" ചന്തു മുഖമുയര്‍ത്താതെ തന്നെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ലാ." തോമസ് നേര്‍ത്ത ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

അവനെത്ര സങ്കടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ആ ശബ്ദത്തില്‍ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ചന്തു ആദ്യമായി ഓര്‍ത്തു. സത്യത്തില്‍ ടീച്ചര്‍മാര്‍ ബാഗുകള്‍ പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ തന്‍റെ കളവുപോയ പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പ്‌ ആരില്‍നിന്നെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയേക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ചന്തുവിനുണ്ടായിരുന്നു. 

"എന്‍റെ സ്റ്റാമ്പ്‌ മോഷ്ടിച്ചവനെ കര്‍ത്താവ് ശിക്ഷിച്ചോളും.. മോഷ്ടാക്കള്‍ക്ക് നരകത്തില്‍ കല്ലേറ് കിട്ടുമെന്ന് ആന്റണിയച്ചന്‍ പറയാറുണ്ട്. പക്ഷെ എന്‍റെ അനിയത്തിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു ആ സ്റ്റാമ്പ്‌.. അതിലെ ചന്ദ്രക്കലയുടെ പടം കണ്ട് അമ്പിളിമാമന്‍, അമ്പിളിമാമന്‍ എന്നെപ്പോഴും പറയും.."

തോമസിന്‍റെ അനിയത്തിയെ ചന്തു ഒരിക്കല്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ജന്മനാ ബുദ്ധിക്കെന്തോ അസുഖമുള്ള കുട്ടിയാണ്.വലുതായിട്ടും എപ്പോഴും അമ്മയുടെയോ തോമസിന്‍റെയോ ചുമലില്‍ തന്നെയായിരിക്കും. ചന്തുവിന് ശരിക്കും കുറ്റബോധം തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് അപ്പോഴാണ്. പരസ്പരം വഴിപിരിയാനുള്ള വളവെത്തുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് തോമസ്‌ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ ചോദിച്ചു,

" തീപ്പെട്ടിപ്പടങ്ങള്‍ തിരികെത്തന്നാല്‍ ഞാന്‍ തന്ന സ്റ്റാമ്പ്‌ നീ തിരിച്ചു തരുവോ?" 

ചന്തു എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ കുഴഞ്ഞു.
"അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ടാ. നീ ക്ലാസില്‍ ഒന്നാമനാകണമെന്നു ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ച് വാങ്ങിയതല്ലേ.. അതു നീ തന്നെ വച്ചോ.."

തോമസ്‌ അവന്‍റെ വഴിയെ നടന്നകന്നു. വളവിനപ്പുറം മറഞ്ഞു. ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ലാ എന്ന് ചന്തുവിന്‍റെ മനസ് വീണ്ടുംവീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്‍ വീടെത്തി. അമ്മയും അച്ഛനും എന്തോ കാര്യത്തിന് വഴക്കിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നതിനാല്‍ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ചന്തു  മുറിക്കകത്തു കതകടച്ചു കുറെ നേരമിരുന്നു. ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അന്നുരാത്രി അവനുറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കണ്ണടച്ചപ്പോള്‍ ആരൊക്കെയോ കല്ലെറിയുന്ന സ്വപ്നം കണ്ടു ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. 

പിറ്റേന്നു സ്കൂളിലെത്തിയ ചന്തു, ആദ്യം ചെയ്തത് തന്‍റെ ആല്‍ബത്തില്‍ നിന്നും ആ പാക്കിസ്ഥാന്‍ സ്റ്റാമ്പിളക്കിയെടുത്ത് തോമസിന് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. 

"ഇതാ നിന്റനിയത്തീടെ അമ്പിളി മാമന്‍.. ഇത് നീ തന്നെ വച്ചോ.." 

വര- ആലിക്കോയ, മലര്‍വാടി

തോമസ്‌ ആദ്യമൊന്നു അമ്പരന്നെങ്കിലും അത് വാങ്ങാതിരിക്കാന്‍ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല. തോമസ്‌ ചന്തുവിനെ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്‍ പറഞ്ഞു,

"ഇന്നലെ ഇത് തിരിച്ചു ചോദിച്ചതില്‍ സോറി, ഡാ... ഞാനാ തീപ്പട്ടിപ്പടങ്ങള്‍ തിരിച്ചുതരാം.. "

"ഏയ്‌.. അതൊന്നും വേണ്ടാ.. അതും നീ തന്നെ വച്ചോ.. എന്‍റെയൊരു സമ്മാനമായിട്ട്‌.. "

തോമസിന് ആദ്യമത് വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ അവനെയത് തെല്ലൊന്നുമല്ല സന്തോഷിപ്പിച്ചത്. അവര്‍ക്കിടയില്‍ ആത്മസൗഹൃദത്തിന്‍റെ മുല്ലമൊട്ടുകള്‍ രൂപപ്പെടുകയും അതു പൂക്കളായി വിടരുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു. 

"ആന്റണിയച്ചന്‍ റോമില്‍ പോയിട്ട് വരുമ്പോള്‍ വത്തിക്കാന്‍റെ സ്റ്റാമ്പ്‌ കൊണ്ടുതരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. കിട്ടുമ്പോള്‍ നിനക്ക് തരാം കേട്ടാ.. "
തോമസ്‌ ചന്തുവിനെ തോളില്‍ കയ്യിട്ട് ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.




MORE STORIES
യക്ഷികള്‍ നഗ്നരാണ്
കലഹങ്ങളുടെ ഒരു രാത്രി





തുടർന്ന് വായിക്കുക...