Wednesday, 24 September 2014

കാക്കയെ ഒരു ബിംബമായി അംഗീകരിക്കണം (കവിത)

കാക്കയെ ഒരു ബിംബമായി അംഗീകരിക്കണം


പ്രബോധനം വരിക


ഒരു ചന്ദ്രബിംബത്തെ
മേല്‍ക്കൂരയില്‍
നിലാവു പിടിക്കാന്‍
ഇട്ടിട്ട് ഉറങ്ങാന്‍ പോയതാ.
ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ
കാക്ക കരയുന്നത് കേട്ട്
ചെന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍
നിലാവില്ല, ബിംബവും.
ഒരു കാക്ക മാത്രം നില്‍ക്കുന്നു!

അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.
കാക്കയെ നോക്കാന്‍
ഒരു സൂര്യബിംബത്തെ
മലയിടുക്കില്‍ ചാരിവച്ചിട്ട്
മേലുകഴുകാന്‍ പോയതാ.
കാക്ക കരയുന്നത് കേട്ട്
ചെന്ന് നോക്കുമ്പോഴുണ്ട്
പത്തുമണിക്കുള്ള ചായ
കുടിക്കാനെന്നും പറഞ്ഞത്
മേഘക്കടയില്‍ ചെന്നിരിക്കുന്നു.
കാക്ക അതേ നില്‍പ്പാണ്!!

നാളത്തേക്ക് കുളിക്കാന്‍
പുതിയൊരു പുഴവെട്ടാന്‍
തോട്ടിലിറങ്ങി രണ്ടുകോരി
മണ്ണ് മാറ്റി നിവരുമ്പോഴുണ്ട്
കാക്ക, മേയാന്‍ പുല്ലില്ലാതെ
മാനം നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന
പയ്യിന്‍റെ മേലിരുന്നെന്നെ
കടക്കണ്ണെറിയുന്നു!
പുഴ പഴയൊരു ബിംബമല്ലേ,
പച്ചപ്പുല്ലു മേയുന്ന പയ്യെ പോലെ.

ഉച്ചയ്ക്കുണ്ട പിഞ്ഞാണത്തിലെ
അധികം വന്ന വറ്റ് വടക്കേപ്പുറത്ത്
വലിച്ചെറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്
എവിടെനിന്നോ പാഞ്ഞെത്തി
ഉച്ചയുറക്കം ശീലമുണ്ടല്ലേ
ഉറങ്ങിക്കോ ഉറങ്ങിക്കോ
എന്നവിടവിടെ കൊത്തി
മുറിച്ചിട്ട് പോയത്.

നേരമിരുട്ടുമ്പോഴും കാക്ക
ഇവിടെയൊക്കെത്തന്നെയുണ്ട്.
ജീവനുള്ള കാക്കയെ
സഹനത്തിന്‍റെയോ
സമരത്തിന്‍റെയോ ബിംബമായി
നമ്മള്‍ അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ.
ചത്ത കാക്കയെ കാട്ടി
ഭയത്തിന്‍റെ ബിംബമാക്കി
ജീവനുള്ളതിനെ പേടിപ്പിക്കുന്ന
കണ്‍കട്ട് വിദ്യയല്ലേ നമുക്കറിയൂ.

കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കുമ്പോഴും
ഇരുട്ടത്തും, കാണുന്നില്ലെങ്കിലും
കാക്ക ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെയുണ്ട്.
കാക്കക്കൂട്ടില്‍ മുട്ടയിട്ട്, വിരിഞ്ഞ്,
വളര്‍ന്നു കഴിയുമ്പോള്‍
അയ്യേ കാക്കക്കൂടെന്നു പുച്ഛിക്കാന്‍
ഇന്നൊരു ചില്ലപോലുമില്ലാത്ത കാക്ക.

ചന്ദ്രനും നിലാവും സൂര്യനും
പുഴയും പയ്യും പാലുമെല്ലാം
ബിംബങ്ങളെന്ന് സമ്മതിക്കുമ്പോഴും
സ്വന്തമായി കൂടില്ലാത്തതിനാല്‍
അന്യന്‍റെ കൂട്ടില്‍ അഭയം തേടാതെ
എന്നും ഒരേ ശബ്ദത്തില്‍ നിലവിളിക്കുന്ന
ജീവനുള്ള പക്ഷിയുടെ ബിംബമായി
അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍
കാക്കയിപ്പൊഴും നില്‍പ്പാണ്.

ഓരോ കാക്കയുടെയും
ജന്മാവകാശമാണ് ഒരു ചില്ല.
ചില്ലയ്ക്ക് മേലൊരു കൂട്.
പക്ഷെ കാക്കയുടെ കാര്യം
വരുമ്പോള്‍, ജന്മാവകാശവും
എന്തിനു ചില്ല പോലും
ഒരു ബിംബമല്ലാതാകുന്നു.

കാക്ക ഇപ്പോഴും നില്‍പ്പാണ്.
സകല ബിംബങ്ങളെയും
തച്ചുടയ്ക്കാന്‍ പോന്ന
സഹനവീര്യവുമായി.
ആരും സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും
കാക്ക ഒരു ബിംബമാണ്.

കാക്ക ഒരു ബിംബമാണെന്നു
നമ്മള്‍ സമ്മതിക്കണം.
ചുരുങ്ങിയത് നടുറോഡില്‍
മരിച്ചു കിടക്കാത്ത
ഏതോ ഒരു പക്ഷിയുടെ
ബിംബമാണെന്നെങ്കിലും.
കാക്കയേയും ചില്ലയെയും
നമ്മള്‍ ബിംബമായി
അംഗീകരിക്കണം.
അല്ലെങ്കില്‍ കാക്കകള്‍
ബലിക്കാക്കകള്‍ ആകുന്ന
പരിണാമ ചരിത്രത്തില്‍
ഇരകളുടെ ബിംബത്തിന്

നമ്മുടെ ഛായയായിരിക്കും!!







തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Friday, 19 September 2014

SEX EDUCATION FOR GIRLS (HEALTH)

SEX EDUCATION FOR GIRLS


      This is a powerpoint presentation prepared to educate and make aware of girls studying in 6th and 7th standards. It talks mainly about the starting of menstruation and the physical and psychological changes happening at and after attaining the so called puberty.

This presentation was prepared to help a school teacher who teaches small girls upto 7th standard in a school near Karnataka-Maharashtra border. Many of the girls became panic after attaining menarche (the first menstruation) in her class and it created a lot of problems inside the class. Those children were unaware of what is happening in their body and didn know how to takecare of THE PERIODS !! This presentation was created primarily for that little girls and i'm sharing it here because everybody (a parent, a teacher, a friend or anybody) should know the basic things regarding the attainment of puberty and menstruation.


You can view this as a powerpoint presentation here itself (just click over the slide below) or you can download it in powerpoint or in pdf format.

(slides prepared by Dr.Sreelekshmi)






You can also see a video regarding menstruation, menstrual hygiene and related things below.










തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Thursday, 18 September 2014

എവരി ഡോക്ടര്‍ ഹാസ്‌ എ ഡേ (കുറിപ്പുകള്‍)



(ഈ കുറിപ്പ് എഴുതിയത് ജൂലൈ 1, 2014 ന്)



ആരാണ് ഒരു മികച്ച ഡോക്ടര്‍? നിര്‍വചിക്കാന്‍ പ്രയാസമാണ്. മുന്നിലിരിക്കുന്ന രോഗിയുടെ മനസ്സ് തൊട്ടറിഞ്ഞു അനുകമ്പയും സഹാനുഭൂതിയും ആര്‍ദ്രതയും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ വൈദ്യവൃത്തി നടത്തുന്ന ആളായിരിക്കും ഒരു നല്ല ഡോക്ടര്‍ എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്‍റെ ഘടനയും ഘടനാവൈകല്യങ്ങളും പഠിക്കുന്നതിനൊപ്പം മനുഷ്യമനസ്സിന്‍റെ വിവിധങ്ങളായ വ്യാപാരതലങ്ങളെ പറ്റിയും ഒരു പരന്ന ജ്ഞാനം ഉണ്ടായിരിക്കണം ഒരു ഭിഷഗ്വരന്. രോഗിയുടെ ചുറ്റുപാടുകളെ പറ്റി ബോധ്യമുള്ള ആളായിരിക്കണം. സാമൂഹിക ജീവിതയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ പറ്റി അറിവുണ്ടായിരിക്കണം. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനപ്പുറം കരുണാര്‍ദ്രമായ സൌന്ദര്യാത്മകവിദ്യാഭ്യാസം കൂടിയുള്ള ആളായിരിക്കണം.

ഇന്നിപ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍- രോഗി ബന്ധം പരസ്പരം സംശയരോഗികളായ ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ ഒരുമിച്ചു കഴിയുന്നത് പോലെയാണ്. ഒരാളുടെ നിലനില്‍പ്പിന് മറ്റൊരാള്‍ അത്യാവശ്യം, എന്നാല്‍ പൂര്‍ണമായും വിശ്വസിക്കാനും വയ്യ എന്ന അവസ്ഥ. ഇത്തരം ഒരവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണങ്ങള്‍ പലതാണ്. സമൂഹത്തിനു വന്നിട്ടുള്ള പൊതുവായ മൂല്യച്യുതി, വൈദ്യശാസ്‌ത്രത്തിന്‍റെ അസൂയാവഹമായ വളര്‍ച്ച, സമൂഹത്തിലെ വര്‍ദ്ധിച്ച ബോധവത്‌ക്കരണം, ചികിത്സാരംഗത്തെ ഹൈടെക്‌ സംവിധാനങ്ങളും അവയുടെ ഉപയോഗം സംബന്ധിച്ച് പൊതുജനങ്ങളുടെ സംശയാസ്പദമായ മനോഭാവവും, രോഗിയുടെ അതിരുകടന്ന അവകാശവാദം, ഡോക്‌ടറുടെ പ്രതിരോധപരമായ നിലപാട്‌, ബന്ധുക്കളുടെയും ആശുപത്രി അധികൃതരുടെയും രാഷ്‌ട്രീയനേതാക്കളുടെയും വീണ്ടുവിചാരമില്ലാത്ത ഇടപെടലുകള്‍- ഇങ്ങനെ നിരവധി കാരണങ്ങള്‍ ഡോക്ടര്‍- രോഗീ ബന്ധത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്.

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് സാഹചര്യങ്ങള്‍ എങ്കിലും, ഏതെങ്കിലും രോഗി എന്നെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ അവരുടെ വേദനകളും വിഷമങ്ങളും പരിഹരിക്കാന്‍ സദാസമയവും മെനക്കെടുന്ന ഈ ഡോക്ടര്‍മാരുടെ സേവനങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാന്‍, അനുമോദിക്കാന്‍ ഒരു ദിവസമെങ്കിലും മാറ്റി വയ്ക്കണം എന്ന്? കേരളത്തിലെ നിരവധിയായ സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രികളില്‍ ചെന്നാല്‍ രാപ്പകലില്ലാതെ, ഊണും ഉറക്കവുമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഡോക്ടര്‍മാരെ കാണാം. അവരെ പറ്റി ആരെങ്കിലും ഓര്‍ക്കാറുണ്ടോ? അമ്മദിനവും അച്ഛന്‍ദിനവും പുസ്തകദിനവും എല്ലാം ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കുന്ന നമ്മള്‍ ഡോക്ടേര്‍സ് ഡേയെ പറ്റി ഓര്‍ക്കാറില്ല. അത് കുറച്ചു ഡോക്ടര്‍മാരും അവരുടെ ചില സംഘടനകളും മാത്രം ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കും, അവരുടെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ അവര്‍ മാത്രം പങ്കെടുക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും പരിപാടികളും സംഘടിപ്പിക്കും. അത്രതന്നെ..

മറ്റൊരു രീതിയില്‍ ചിന്തിച്ചാല്‍ എല്ലാദിവസവും 24 മണിക്കൂറും ജോലി ചെയ്യുന്ന ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് എന്തിനാണ് പ്രത്യേകിച്ചൊരു ദിവസം? എന്നും അവരുടെ ദിവസമല്ലേ..

നമ്മുടെ പൊതുസമൂഹമോ ഒരു രോഗി പോലുമോ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല എങ്കിലും, ഇതിലൊക്കെ വിശേഷിച്ച് എന്തര്‍ത്ഥം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലുള്ളവരൊക്കെ ഇതിനിടയില്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും, ജൂലൈ 1, ഇന്ത്യയില്‍ "ഡോക്ടേഴ്സ് ഡേ" ആണ്. സര്‍വമുഖപ്രതിഭയായിരുന്ന ഒരു മഹാനായ ഡോക്ടറുടെ ഓര്‍മ്മ ദിവസം ആണ് ഭാരതത്തില്‍ ഡോക്ടേഴ്സ് ഡേ ആയി ആഘോഷിക്കുന്നത്.

ഡോ.ബിധാന്‍ ചന്ദ്ര റോയ് എന്ന ബി.സി.റോയ്.. അദ്ദേഹം ജനിച്ചതും മരിച്ചതും ഇതേ തീയതിയില്‍ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യസമരസേനാനി ആയിരുന്നു. ഇന്ത്യയില്‍ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്‍റെ മുഖ്യമന്ത്രി ആകുന്ന ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും (ഇന്നുവരെ) ഡോക്ടര്‍ അദ്ദേഹമായിരുന്നു. ബംഗാളിന്‍റെ രണ്ടാമത്തെ മുഖ്യമന്ത്രി. ആധുനിക ബംഗാളിന്‍റെ ശില്പി. മികച്ച ഭിഷഗ്വരന്‍. ഭാരതരത്ന ലഭിച്ച ഏക ഡോക്ടറും അദ്ദേഹം തന്നെ. FRCS ഉം MRCP യും ബിരുദങ്ങള്‍ ലഭിച്ച അപൂര്‍വ്വം ഭിഷഗ്വരന്മാരില്‍ ഒരാള്‍. ആ മഹാനുഭാവനെയും ഈ നിമിഷം സ്മരിക്കുന്നു..

ഒപ്പം ഹൃദയത്തില്‍ ദൈവത്തിന്‍റെ കയ്യൊപ്പുള്ള എല്ലാ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്കും ഡോക്ടേഴ്സ് ദിന ആശംസകള്‍..
നിങ്ങള്‍ക്കും ഒരു ദിനമുണ്ട്..
അതിന്നാണ്..


ഡോ.ബി.സി.റോയ്









തുടർന്ന് വായിക്കുക...

ചുംബനശാസ്ത്രം




(ഈ കുറിപ്പ് എഴുതിയത് ജൂലൈ 6,2014- ലോകചുംബനദിനം)



            

ഒരിക്കലെങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും ഉമ്മ വച്ചിട്ടില്ലാത്തവര്‍ ഉണ്ടോ? ഒരുമ്മ ആഗ്രഹിക്കാത്തവര്‍? കൊടുക്കണം എന്നാഗ്രഹിക്കാത്തവര്‍..? ഉണ്ടാകില്ല അല്ലെ..


ചുംബനം എന്നാല്‍ വെറും ചുണ്ടുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള സ്പര്‍ശനം മാത്രം അല്ല. ഒരാളുടെ നിറം, ശബ്ദം, ഗന്ധം, സ്പര്‍ശം എല്ലാം ഒരുമിച്ചു 'രുചി'ച്ചറിയാനാകുന്ന സര്‍വേന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമതയുടെ പരമമായ അടയാളപ്പെടുത്തല്‍ ആണ്. പ്രണയത്തിന്‍റെ ഭാഷയാണ്. ആത്മാവിന്‍റെ അക്ഷരങ്ങളില്ലാത്ത ലിപിയാണ്.

ചുംബനങ്ങള്‍ എന്നുമുതല്‍ പ്രാബല്യത്തില്‍ ഉണ്ടെന്നതിനു ധാരണകള്‍ ഒന്നുമില്ല. മനുഷ്യനോളം പഴക്കം എന്തായാലും ഉണ്ട്. മനുഷ്യര്‍ മാത്രമല്ല മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ചുംബിക്കാറുണ്ടത്രേ..!! എന്നാല്‍ ചുംബനത്തെ പറ്റി കേട്ടിട്ടുകൂടിയില്ലാത്ത ജനതയും ഉണ്ട്. ആഫ്രിക്കയിലെ തോംഗി ഗോത്രവര്‍ഗ്ഗത്തിലും ചില ആമസോണ്‍ ഗോത്രക്കാരിലും ചുംബനമേയില്ലത്രേ. അതുപോലെ ഓരോ സംസ്കാരത്തിലെയും, ദേശത്തിലെയും ചുംബനരീതികള്‍ തമ്മിലും കാര്യമായ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്. നാക്കും നാക്കും തമ്മിലുള്ളത് ഫ്രഞ്ച് കിസ്സും, മൂക്കും മൂക്കും തമ്മിലുള്ളത് കിവി കിസ്സുമൊക്കെ ആകുന്നത് ചുംബനകാര്യത്തിലെ ആ ഭൂഖണ്ടാന്തരം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്. നമ്മുടെ കാമസൂത്രത്തിലും പഴയനിയമത്തിലെ ഉത്തമഗീതത്തിലുമെല്ലാം വിവിധതരം ചുംബനരീതികളെ പറ്റി വിശദമായി പറയുന്നുണ്ട്. സ്നേഹചുംബനം, സൗഹൃദചുംബനം , വാത്സല്യചുംബനം , അന്ത്യചുംബനം തുടങ്ങി എന്തുമാത്രം ചുംബനങ്ങള്‍ നിലവിലുണ്ട്! ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാനായി കൃത്രിമ ശ്വാസം കൊടുക്കുന്നത് പോലും ചുംബനത്തില്‍ പെടുമത്രേ.!! 'ജീവന്‍റെ ചുംബനം' (KISS OF LIFE) ". ചുംബനത്തിന്‍റെ രസതന്ത്രം, ജീവശാസ്ത്രം , മനശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ പഠനങ്ങളെല്ലാം കാലങ്ങളായി പ്രണയചുംബനങ്ങളില്‍ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ടെന്നും തോന്നുന്നു.

ഇങ്ങനെ നിരവധിയായ ചുംബനങ്ങളെ പറ്റി പഠിക്കുന്ന (പഠിക്കാന്‍ എന്ത് രസായിരിക്കും അല്ലേ?) ശാസ്ത്രശാഖയാണ്‌ "ചുംബനശാസ്ത്രം അഥവാ ഫിലമറ്റോളജി (PHILEMATOLOGY)". അത്രയ്ക്ക് പഠിയ്ക്കാന്‍ മാത്രം ഇതിലെന്താണെന്നു തോന്നിയെങ്കില്‍ തെറ്റി. ചുംബനം അത്ര നിസാരമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയല്ല. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും സംവേദനക്ഷമതയുള്ള ഭാഗങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് ചുണ്ടുകള്‍. ശരീരഭാഗങ്ങളെ തലച്ചോറില്‍ അവയുടെ പ്രധാന്യമനുസരിച്ച് അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന പ്രക്രിയയ്ക്ക് പറയുന്നത് ഹോമണ്‍കുലസ് (HOMUNCULUS) എന്നാണ്. ഇങ്ങനെയുള്ള സെന്‍സറി ഹോമണ്‍കുലസില്‍ ഏറ്റവുമധികം സ്ഥലം കയ്യേറിയിരിക്കുന്നത് ചുണ്ടുകളും നാവുമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചുണ്ടുകളിലെ ചെറിയ സ്പര്‍ശനങ്ങള്‍ പോലും കൂടുതല്‍ തീവ്രതയില്‍ തലച്ചോറില്‍ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടും.

തലച്ചോറില്‍ നിന്നും പുറപ്പെടുന്ന അഞ്ചുജോഡി ക്രേനിയല്‍ നാഡികളും മുപ്പതോളം പേശികളും നിരവധിയായ ഗ്രന്ഥികളും ഒത്തൊരുമയോടെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചാണ് ചുംബനം സാധ്യമാക്കുന്നത്. ചുംബനവേളയില്‍ ഡോപ്പമിന്‍ എന്ന നാഡീരസത്തിന്‍റെ അളവ് തലച്ചോറില്‍ കൂടുകയും അതുവഴി സവിശേഷമായ അനുഭൂതികള്‍ നമുക്കുണ്ടാകുകയും ചെയ്യും. ഉമ്മ തരുന്ന ആളോട് നമുക്കുണ്ടാകുന്ന അടുപ്പം ഈ ഡോപ്പമിന്‍റെ കളിയാണ്. ഒപ്പം കോര്‍ട്ടിസോള്‍ എന്ന 'സ്‌ട്രെസ് ഹോര്‍മോണി'ന്‍റെ അളവ് ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ കുറയുന്നതായും ഫിലമറ്റോളജിസ്റ്റുകള്‍ പറയുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഉമ്മകള്‍ക്ക് ടെന്‍ഷന്‍ കുറയ്ക്കാനും കഴിവുണ്ടെന്ന് അവര്‍ വാദിക്കുന്നു.

ചുംബനം എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചുണ്ടുകള്‍ കൊണ്ടുള്ളത് അല്ലെ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ആദ്യം വരിക. അത് മാത്രമല്ലല്ലോ ചുംബനങ്ങള്‍. കാമസൂത്രത്തില്‍ വിരലുകള്‍ തമ്മില്‍ ഉരുമ്മുന്നത് പോലും ചുംബനമായി കണക്കാക്കണം എന്നാണ് പറയുന്നത്. പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ നോട്ടം കൊണ്ടുപോലും ചുംബിക്കും. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഏറ്റവും അധികം ഉമ്മകള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടാവുക മൊബൈലിന്‍റെ ഹെഡ്സെറ്റുകള്‍ക്ക് ആയിരിക്കും.

എവിടെയോ വായിച്ചറിഞ്ഞതും ഓര്‍മ്മയില്‍ പെട്ടന്ന് വന്നതുമായ രണ്ടു വെറൈറ്റി ഉമ്മകള്‍ ഇതാ.

1. എസ്കിമോ ചുംബനം- കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു പരസ്പരം "മൂക്കുകള്‍" മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഉരസുന്ന ചുംബനം.

2.ചിത്രശലഭ ചുംബനം - ഇണകള്‍ പരസ്പരം ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കണം. ഇരുവരുടെയും "കണ്‍പീലികള്‍" തമ്മില്‍ സ്പര്‍ശിക്കണം. ഇമ ചിമ്മുമ്പോള്‍ അവ പൂമ്പാറ്റചിറകുകള്‍ പോലെ ചലിക്കും.

ഇനിയുമുണ്ട് ഇതുപോലെ ധാരാളം വെറൈറ്റി ഉമ്മകള്‍. എല്ലാവരും പോയി ഇതുപോലെ പുതിയ പുതിയ ഉമ്മകള്‍ പരീക്ഷിക്കൂ. കണ്ടെത്തൂ. ഉമ്മശാസ്ത്രത്തിന്‍റെ വളര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കാളിയാകൂ. എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും ഉമ്മ ദിനാശംസകള്‍.. ഒപ്പം ഓര്‍ക്കുക, ഇന്ത്യന്‍ ശിക്ഷാനിയമപ്രകാരം പൊതുവഴിയില്‍ വച്ച് ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നത്, ഐ.പി.സി. 294 പ്രകാരം കുറ്റകരമാണ്. ചുംബനശാസ്ത്രം മാത്രമല്ല, ചുംബനനിയമങ്ങള്‍ കൂടി അറിഞ്ഞിരിക്കണം.













പ്രണയത്തിന്‍റെ, ചുംബനത്തിന്‍റെയും ജീവശാസ്ത്രത്തെ പറ്റി വിശദമായി വായിക്കാന്‍ ഈ ബ്ലോഗിലെ പ്രണയത്തിന്‍റെ ജീവശാസ്ത്രം എന്ന ലേഖനം വായിക്കൂ..




തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Tuesday, 16 September 2014

ട്വിസ്റ്റായനം (കുറിപ്പുകള്‍)


    (ഈ കുറിപ്പ് എഴുതിയത്- ജൂണ്‍ 16,2014)

   ഒരു രണ്ടാഴ്ചയെങ്കിലും ആയിക്കാണും, അതും റെഡ് എഫെമ്മില്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു, 'വൈശാലി' സിനിമയുടെ ശബ്ദരേഖയുടെ പരസ്യം. ഭരത-വാസുദേവ സ്പര്‍ശത്താല്‍ മലയാളത്തിലെ ഒരു ക്ലാസിക് എന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന 'വൈശാലി'. ചുവന്ന എഫെമിലെ ആ ശബ്ദകലാകാരന്‍ വൈശാലിയെ പറ്റി പറയുമ്പോഴോക്കെയും മനസ്സിലൂടെ രണ്ടു ദൃശ്യങ്ങളും രണ്ടു ചോദ്യങ്ങളും കടന്നുവന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

ഒന്നാമത്തെ ദൃശ്യം, വൈശാലിയുടെ മാറില്‍ മയില്‍‌പീലിമുന കൊണ്ട് ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന ഋഷ്യശൃംഗനും, രണ്ടാമത്തേത് ആരെയും തകര്‍ത്തുകളയുന്ന ആ ക്ലൈമാക്സും.

ഇനി ആ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങളില്‍ ആദ്യത്തേത് ഇതാണ്. ആദ്യമായി വൈശാലി സിനിമ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആരോ ചോദിച്ചതാണ് ഈ ചോദ്യം.

"ഋഷ്യശൃംഗന്‍റെ അളിയന്‍ ആരെന്നു അറിയാമോ..?!! "

ഞെട്ടിയില്ലേ..? ആ, ഇതുപോലെ ഞാനും ഞെട്ടി.. അന്നോളം ഈ ഋഷ്യശൃംഗമുനിയെ പറ്റിയുള്ള പരമാവധി അറിവ് ഈ സിനിമ കണ്ടുണ്ടായതാണ്. അതിലാണെങ്കില്‍ ലോമപാദമഹാരാജാവിനു (ബാബു ആന്റണി) ആകെ ഒരു മകളെ ഉള്ളു, ശാന്ത (പാര്‍വതി). ശാന്തയ്ക്ക് അനിയനോ ചേട്ടനോ ഇല്ല. അപ്പോഴെങ്ങനെ അളിയന്‍ ഉണ്ടാകും..?!!

ഇവിടെയാണ് കഥയുടെ ട്വിസ്റ്റ്‌..( ഇനി അങ്ങോട്ട്‌ ട്വിസ്റ്റോടു ട്വിസ്റ്റ്‌ ആയിരിക്കും, ആരും ഞെട്ടരുത്  ). ഈ അംഗരാജ്യത്തെ ലോമപാദരാജാവിന്‌ നാട്ടില്‍ സ്വന്തമായി മഴ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം ഭാര്യയില്‍ മക്കളും ഇല്ല. എന്നുവച്ചാല്‍, ശാന്ത അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സ്വന്തം മകള്‍ അല്ലാ, വളര്‍ത്തുമകള്‍ ആണെന്ന്.

അങ്ങനെ എങ്കില്‍ അവളുടെ യഥാര്‍ഥ അച്ഛന്‍ ആരാണ്.? അത് കണ്ടെത്തിയാല്‍ അളിയനെ കണ്ടെത്താന്‍ എളുപ്പമാകുമല്ലോ. അവിടെയാണ് അടുത്ത ട്വിസ്റ്റ്‌. സ്വന്തമായി മക്കളില്ലാത്തതിനാല്‍ പുത്രസൌഭാഗ്യത്തിനു പുത്രകാമേഷ്ടി യാഗം നടത്തിയ സാക്ഷാല്‍ ദശരഥന്‍ ആയിരുന്നു ശാന്തയുടെ യഥാര്‍ഥ അച്ഛന്‍. തന്‍റെ സുഹൃത്തായ ലോമപാദന്‍ മക്കളില്ലാതെ വിഷമിക്കുന്നത് കണ്ട് ആകെയുള്ള മകളെ അദ്ദേഹത്തിനു ദാനം നല്‍കിയത്രേ!! കറകളഞ്ഞ ത്യാഗം.

ഇപ്പൊ മനസിലായി കാണുമല്ലോ ഋഷ്യശൃംഗന്‍റെ അളിയന്‍ ആരായിരുന്നു എന്ന്..? മൂത്ത അളിയന്‍ രാമന്‍, രണ്ടാമത്തേത് ഭരതന്‍.. അങ്ങനെ.. മൊത്തം നാല് അളിയന്മാര്‍.. പിന്നെന്തു വേണം..

കഥയിലെ ട്വിസ്റ്റ്‌ അവിടെയും തീര്‍ന്നില്ല..

ആകെയുള്ള ഒരു മകളെ കൂട്ടുകാരന് ദാനം കൊടുത്തിട്ട് മക്കളില്ലേ.. മക്കളില്ലേ ... എന്ന് വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദശരഥന്, രാമനുള്‍പ്പടെ നാലു മക്കളെ സംഭാവന ചെയ്ത പുത്രകാമേഷ്ടി യാഗം നടത്തിയത് സാക്ഷാല്‍ ഋഷ്യശൃംഗനായിരുന്നു..!!! അതേ.. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ അച്ഛന് മക്കളില്ലാത്തതിനാല്‍ യാഗം നടത്തി സന്താനസൗഭാഗ്യം വരമായി നല്‍കിയത്, മരുമകന്‍ തന്നെ..!!

ഇങ്ങനെ നോക്കി നോക്കി വരുമ്പോള്‍ അത് രാമായണം അല്ലാ "ട്വിസ്റ്റായനം" ആണെന്ന് തോന്നും.  

എനിക്ക് തലകറക്കം വന്നതിനാല്‍ ഞാനല്‍പ്പം റസ്റ്റ്‌ എടുത്തു. അപ്പോഴാണ് ആ രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യം ഞാന്‍ എന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയത്..

"ദശരഥന് തന്‍റെ മൂന്നുഭാര്യമാരിലും മക്കള്‍ ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ.. എങ്കില്‍ ശാന്തയുടെ അമ്മ ആരായിരുന്നു...?!!!"

അന്വേഷണം തുടര്‍ന്നു. അവസാനം ആ ട്വിസ്റ്റും കണ്ടെത്തി. അത് മറ്റാരുമല്ല, ദശരഥന്‍റെ ആദ്യഭാര്യയായ കൌസല്യ തന്നെയാണ്. രാമന്‍റെ അമ്മ. അപ്പൊ ഋഷ്യശൃംഗന്‍റെ നേരെയുള്ള അളിയന്‍ ആരെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അത് സാക്ഷാല്‍ ശ്രീരാമന്‍ തന്നെ!!! എന്താല്ലേ..

അതെ, മഴ പെയ്യിക്കാന്‍ വന്നയാള്‍ അളിയന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച കഥയാണ് രാമായണം.. സോറി, ട്വിസ്റ്റായനം..


(ശാന്തയെ പറ്റി കൂടുതല്‍ വായിക്കാന്‍ ദിവിടെ ക്ലിക്കൂ.. :)












തുടർന്ന് വായിക്കുക...

കാമ്യകം (കുറിപ്പുകള്‍)


(ഈ കുറിപ്പ് എഴുതിയത്- ജൂണ്‍ 8,2014)
       
               കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു സംഭാഷണത്തിനിടയില്‍ യാദൃശ്ചികമായി ഒരു വീടിന്‍റെ പേര് "കാമ്യകം" എന്നാണെന്ന് കേള്‍ക്കുകയുണ്ടായി. അത് മഹാഭാരതത്തിലോ മറ്റോ ഉള്ള ഒരു ഉദ്യാനത്തിന്‍റെ പേരാണെന്നും പറഞ്ഞു. മഹാഭാരതത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍ പലതും പലപേരുകളില്‍ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ തന്നെ ഉണ്ടല്ലോ. വെള്ളനാടിനു അടുത്തുള്ള ഒരു സ്ഥലനാമമാണ് "പള്ളിവേട്ട". അത് പണ്ട് അര്‍ജുനന്‍ നായാട്ടിനു വന്ന സ്ഥലം ആണത്രേ ( കിരീടം സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്സ്‌ പള്ളിവേട്ട ചന്തയില്‍ ആണ് ഷൂട്ട്‌ ചെയ്തത്.) അതുപോലെ അര്‍ജുനന്‍ തന്‍റെ വില്ല് ഊന്നി വച്ചിട്ട് വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ പോയ "വില്ലൂന്നിക്കടവ്". അങ്ങനെ പലതും പണ്ട് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ കാമ്യകം ഇപ്പോള്‍ എവിടെ ആയിരിക്കും എന്നറിയാനും ഒരു ആശ തോന്നി.

അന്വേഷിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ ആ കാമ്യകം ആണ് ഇന്നത്തെ കാടാമ്പുഴ !! കഴിഞ്ഞകൊല്ലം കാടാമ്പുഴ അമ്പലത്തില്‍ പോയി 'മുട്ടറുക്കി' വിഘ്നങ്ങള്‍ എല്ലാം മാറ്റി ഹാപ്പിയായി നടക്കുന്ന എനിക്ക് അതൊരു പുതിയ ഗവേഷണസാമഗ്രിയായി.

വനവാസകാലത്ത് അര്‍ജുനന്‍ പാശുപതാസ്ത്രം കിട്ടാനായി ശിവനെ തപസ്സ് ചെയ്ത സ്ഥലമാണ്‌ 'കാമ്യകവനം'. വരം ഇഷ്യൂ ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് അര്‍ജുനനെ ഒന്ന് പരീക്ഷിക്കാന്‍ ശിവന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ഭാര്യയേം കൂട്ടി കാട്ടാളവേഷത്തില്‍ കാമ്യകവനത്തില്‍ വന്നു. ഈ സമയം ദുര്യോധനന്‍റെ പറഞ്ഞുവിട്ടതനുസരിച്ചു മുകുരാസുരന്‍ ഒരു പന്നിയുടെ വേഷത്തില്‍ അര്‍ജുനന്‍റെ തപസിളക്കാന്‍ വന്നു. പന്നിയെ കണ്ട അര്‍ജുനനും ശിവനും ഒരേ സമയം അമ്പെയ്തു. ആ പന്നി തന്‍റെതാണെന്ന് രണ്ടുപേരും വാദിച്ചു. അവസാനം രണ്ടുപേരും തമ്മില്‍ യുദ്ധമായി. ഒടുവില്‍ അര്‍ജുനന്‍റെ അമ്പ്‌ കൊണ്ട് ശിവന്‍റെ ദേഹം മുറിയുന്നത് കണ്ട പാര്‍വതിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. ഉടനെ ശപിച്ചു, ഇനി നീ എയ്യുന്ന അമ്പുകള്‍ എല്ലാം പുഷ്പങ്ങള്‍ ആയി പതിക്കട്ടെ എന്ന്. അവസാനം അര്‍ജുനന്‍ തോറ്റുകാണും.

ഈ കഥയിലെ ദേഷ്യം വന്ന പാര്‍വതിയാണ് കാടാമ്പുഴയിലെ പ്രതിഷ്ഠ. വനദുര്‍ഗ. അര്‍ജുനനു പാശുപതാസ്ത്രം കിട്ടിയ സ്ഥലം ആണ് ഈ കാമ്യകം. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും ആഗ്രഹസാഫല്യത്തിന് എല്ലാരും ഇപ്പോഴും കാടാമ്പുഴ പോകുന്നത്. പക്ഷെ കാമ്യകം എങ്ങനെ കാടാമ്പുഴ ആയി എന്ന് കണ്ടെത്താന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

എന്തായാലും 'കാമ്യകം' എന്നാല്‍ ആഗ്രഹിക്കത്തക്കവിധം നല്ലത് എന്നല്ലേ.. വ്യത്യസ്തമായ ആ വീട്ടുപേര് പോലെ ആ വീട്ടുകാരും അങ്ങനെ ഉള്ളവര്‍ ആയിരിക്കട്ടെ.

                

ചിത്രം- ഞാനും പട്ടരും കഴിഞ്ഞകൊല്ലം കാടാമ്പുഴ പോയപ്പോ എടുത്തത്.










തുടർന്ന് വായിക്കുക...

ക്ണാപ്പന്‍ (കുറിപ്പുകള്‍)


(ഈ കുറിപ്പ് എഴുതിയത്- മെയ്‌ 27,2014)

     
           തിരുവനന്തപുരത്ത് RCC യുടെ പരിസരത്ത് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരു കാര്യം വണ്ടി പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യാനാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും രാവിലെ ആണെങ്കില്‍ നല്ല തിരക്കായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ശ്രീചിത്രയുടെ വശത്തെ മരത്തിന്‍റെ കീഴെ കാര്‍ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തിട്ട് ഞാന്‍ പോയി. തിരികെ വന്നപ്പോള്‍ കാറിന്‍റെ വാതിലില്‍ ഒരു പേപ്പര്‍ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. സാധാരണ ഇങ്ങനത്തെ കലാപരിപാടികള്‍ ട്രാഫിക്‌ പോലീസാണ് നടത്താറ്. അനധികൃതമായി പാര്‍ക്ക് ചെയ്താല്‍ മുമ്പും അവരത് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇന്നതു ചെയ്തത് അവരല്ല. മാത്രമല്ല, ആ പേപ്പറില്‍ എന്‍റെ പാര്‍ക്കിംഗ് മികവിനെ അഭിനന്ദിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു,


"ഏതു ക്ണാപ്പനാടാ നിന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് പഠിപ്പിച്ചത്..!!?"


പേരോ ഒപ്പോ ഇല്ലാത്ത ഒരു സപ്രിട്ടിക്കറ്റ്. വെള്ളപ്പേപ്പറില്‍ ചുവന്ന മഷിയില്‍ എഴുതിയ ഈ സാക്ഷ്യപത്രം എന്‍റെ പാര്‍ക്കിംഗ് മികവിനുള്ളതാണെന്ന് പറഞ്ഞു തന്നത് അതിനടുത്തിരുന്ന്‍ ലോട്ടറി വില്‍ക്കുന്ന ഒരു കാലില്ലാത്ത അപ്പൂപ്പനാണ്. എന്താ സംഭവം എന്നുവച്ചാ, എന്‍റെ വണ്ടിയുടെ ഇടത് വശത്ത് മറ്റൊരു കാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ!! അതിനകത്ത് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റില്‍ അകത്തെ എ.സി.യുടെ കുളിരില്‍ ഒരാള്‍ മയങ്ങുന്നും ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ..!!! അയാളെപ്പോഴോ ഉണര്‍ന്ന് വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോ അതിനുമാത്രമുള്ള ഗ്യാപ് ഞങ്ങടെ കാറുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ആര്‍ക്കായാലും ദേഷ്യം വരും. പാവം ദേഷ്യം വന്ന് മറുവശത്തെ വാതിലില്‍ കൂടി പുറത്തിറങ്ങി എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം തീര്‍ത്തതാ. ഞാന്‍ വലിയ കാര്യത്തില്‍ ഡോക്ടര്‍ ആണെന്നൊക്കെ എഴുതി ഒട്ടിച്ചിട്ടും ഉണ്ട്. എന്നാലും ഒരു നാലഞ്ചു തെറിയെങ്കിലും അയാള്‍ വിളിച്ചിരിക്കും. ഭാഗ്യത്തിന് ഞാന്‍ എത്തും മുന്നേ ആള്‍ സ്ഥലം വിട്ടിരുന്നു.


പണ്ട് വീട്ടുമുറ്റത്ത് കുട്ടീംകോലോ, തലപ്പട്ടമോ കളിക്കുമ്പോ ഒട്ടും ഫോമില്‍ അല്ലാതെ കളിക്കുന്ന സ്വന്തം ടീമുകാരനെ വിളിച്ചിരുന്ന  "എന്തു ക്ണാപ്പനാടാ നീ" എന്ന പ്രയോഗം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കേള്‍ക്കുവാണ്. അതെന്നെ എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ഒരു ഗവേഷകനാക്കി. അതും എന്‍റെ വാഹനനിയന്ത്രണഗുരുവായ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ മാഷിനെ അങ്ങനെ വിളിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ സഹിക്കുമോ. അന്വേഷിച്ചു ചെന്നപ്പോഴല്ലേ, ഈ ക്ണാപ്പന്‍ വെറും ക്ണാപ്പന്‍ അല്ല, നല്ല ഒന്നാന്തരം സായിപ്പാ.. ആ കഥ ഇങ്ങനെ.. അല്പം ചരിത്രമാണേ..


ടിപ്പു സുല്‍ത്താന്‍ മൈസൂര്‍ ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് മലബാര്‍ പ്രദേശത്ത് നികുതി പിരിക്കുന്നതില്‍ ചില മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി. ഭൂമിയുടെ അളവിനേക്കാള്‍ ആദായം അടിസ്ഥാനമാക്കി നികുതി നിശ്ചയിക്കുന്നതും കുടിയാന്മാരില്‍ നിന്നുള്ള നികുതി ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ നേരിട്ട് പിരിവു തുടങ്ങിയതും സാധാരണക്കാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. കുടിയാന്മാര്‍ക്കൊക്കെ ഒരു സുരക്ഷിതത്വബോധം ഉണ്ടായി. അതോടെ നാടുവഴികള്‍ക്ക് ആ ബോധം പോവുകയും ചെയ്തു..


പക്ഷെ ബ്രിട്ടീഷുകാരും ടിപ്പുവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തില്‍ അവസാനം ടിപ്പു തോറ്റു. 1792 ലെ ശ്രീരംഗപട്ടണം ഉടമ്പടി പ്രകാരം ടിപ്പുവിന്‍റെ ഭരണം പോയി. ഭരണമാറ്റം വന്നതോടെ നിശബ്ദരും നിഷ്ക്രിയരും ആയിരുന്ന മാടമ്പിമാരും ചിറ്റരചന്മാരും പഴയപോലെ കുടിയാന്മാര്‍ക്ക് മേല്‍ അധികാരവും അവകാശവും ചെലുത്തി തുടങ്ങി. നാട്ടിലാകെ അസ്വസ്ഥതയും അരക്ഷിതത്വവും നിഴലിച്ചു..


മലബാര്‍ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നാമ്പിട്ട അസ്വസ്ഥതകള്‍ ഒരു സംഘടിതകലാപമായി മാറുന്നത് തടയാന്‍ ഭൂവുടമ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും അനുബന്ധവ്യവസ്ഥകളെ കുറിച്ചും പഠിച്ചു പരിഹാരങ്ങള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കാന്‍ ജനറല്‍ നാപ്പ് (KNAPP) എന്നൊരു പട്ടാളക്കാരനെ നിയമിച്ചു. അയാള്‍ കുറേനാള്‍ ഇവിടെ ജീവിതമൊക്കെ ആസ്വദിച്ച് നടന്നശേഷം ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ എഴുതിക്കൊടുത്തു. യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്തതും, പ്രായോഗികക്ഷമത ഇല്ലാത്തതും, വിഡ്ഢിത്തരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതുമായ ആ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ പുറത്ത് വന്നതും നാട്ടുകൂട്ടങ്ങള്‍ ശക്തിയായി പ്രതിഷേധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അത് അവസാനം ഒരു കലാപത്തിന്‍റെ വക്കോളം എത്തിയപ്പോ ഈസ്റ്റ്‌ഇന്ത്യാകമ്പനി അത് പിന്‍വലിച്ചു..


അങ്ങനെ നാപ്പ് (KNAPP), ആയിരുന്ന സായിപ്പിനെ മലബാറിലെ മലയാളികള്‍ ആദ്യം ക്നാപ് എന്ന് വിളിക്കുകയും, അത് പിന്നെ ക്ണാപ്പ് ആയി മാറുകയും ചെയ്തു എന്നാണ് കഥ. അയാളുടെ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ "ക്ണാപ്പന്‍ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍" എന്നാണത്രേ അറിയപ്പെട്ടത്..

പക്ഷെ ഇത് കണ്ടെത്തി കഴിഞ്ഞപ്പോ എനിക്ക് ഇന്ന് സപ്രിട്ടികറ്റ് തന്ന ആ അജ്ഞാതനോട് അല്പം ബഹുമാനമൊക്കെ തോന്നി.. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പോസ്റ്റ്‌. പിന്നല്ലാതെ ഇതുപോലെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നോക്കാതെ വണ്ടി പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുന്നവനെ പിന്നെന്തു വിളിക്കണം.. ക്ണാപ്പന്‍..

(റഫെറന്‍സ്- വാമൊഴി ചരിത്രം.)














തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Thursday, 11 September 2014

അപൂര്‍വസഹോദരങ്ങള്‍ (അനുഭവം)



    
              ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ കാലുകള്‍ ഇപ്പോഴും വിറക്കുന്നുണ്ട്, രണ്ടുകാലുകളും കൂട്ടിക്കെട്ടിയത് പോലെ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ വിറയാര്‍ന്ന കൈകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഇരുന്ന്‍. കാലുകളില്‍ വീണു കരയുന്ന  മാരിയപ്പനെ, ആ വയസനെ, ഞാനെങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും. ആരെങ്കിലും ഓടി വന്നു എന്നെ ഒന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല. ഐ.സി.യു.വിന്‍റെ വാതിലിനടുത്ത് സഹതാപം കൊണ്ട് ഏതോ നേഴ്സ് കൊണ്ടുകൊടുത്ത കസേരയില്‍ അയാള്‍ വിഷണ്ണനായി കുമ്പിട്ടിരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഞാനാ വാതില്‍ തുറന്ന് പുറത്ത് വന്നത്. എന്നെ കണ്ടതും അയാള്‍ കാല്‍ക്കലേക്ക് പതിക്കുകയായിരുന്നു. സെക്യൂരിറ്റി ഓടി വന്ന്, അയാളെ എഴുന്നേല്‍പിച്ചു വീണ്ടും കസേരയില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി. പോകാന്‍ ധൃതി ഉണ്ടായിട്ടും അല്‍പനേരം ഞാനയാളുടെ വലംകൈ കരഗതമാക്കി നിശബ്ദനായി നിന്നു. പിന്നൊന്നും മിണ്ടാതെ ആ വരാന്തയുടെ അങ്ങേ അറ്റത്തേക്ക് വേഗം നടന്നു.


രണ്ടുകൊല്ലം മുമ്പ് ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസം മുപ്പതാം തീയതി വൈകുന്നേരം ആറുമണിയോടടുപ്പിച്ചാണ് ദാസിനെയും കൊണ്ട് അത്രതന്നെ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന രണ്ടു വയസന്മാര്‍ കാഷ്വാല്‍റ്റിയില്‍ എത്തുന്നത്.  കൊയമ്പത്തൂരിലെ ഒരു പ്രശസ്ത ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് നേരെ വരികയാണ്‌. ദാസിനു തലച്ചോറിന്‍റെ വലതുഭാഗത്ത് രക്തം കട്ടപിടിച്ചു ശരീരത്തിന്‍റെ ഇടതുവശം തളര്‍ന്നു പോയിരുന്നു. അമിതമായിട്ടുണ്ടായ രക്തക്കട്ട കോയമ്പത്തൂരിലെ ആശുപത്രിയില്‍ തന്നെ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്ത് നീക്കിയിരുന്നു. വലതുകപാലപകുതി മുറിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നതിനാല്‍ തലയുടെ ആകെയുള്ള ആകൃതി ആപ്പിള്‍ കമ്പനിയുടെ ലോഗോ പോലിരുന്നു. ബോധമുണ്ട്. എന്നാല്‍ പറയുന്നത് മനസിലാക്കാനോ പ്രതികരിക്കാനോ സാധിക്കില്ല. തുടര്‍ ചികിത്സയ്ക്ക് നമ്മുടെ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുവന്നതാണ്‌.

ദാസിനു പ്രായം എഴുപത്. കൂടെയുള്ളത് ഒന്ന് ചേട്ടന്‍, കുമരേശന്‍. മറ്റേത് അനിയന്‍ മാരിയപ്പന്‍. മധുരയ്ക്കടുത്ത് ഏതോ ഒരുള്‍പ്രദേശമാണ് സ്വദേശം. മൂന്നുപേരും അവിവാഹിതര്‍. കുമാരേശന് സര്‍ക്കാര്‍ നല്‍കുന്ന ചെറിയ പെന്‍ഷന്‍ തുക കൊണ്ടാണ് മൂന്ന് സഹോദരങ്ങളും കഴിഞ്ഞു വന്നത്. അടുത്ത ബന്ധുക്കള്‍ ആരുംതന്നെ ഇല്ല. അങ്ങനെ പരസ്പരം താങ്ങായി ജീവിതരഥമുന്തിത്തള്ളി നീങ്ങുമ്പോഴാണ് ദാസിന് പ്രഷര്‍ അധികമായി തലച്ചോറില്‍ രക്തസ്രാവം ഉണ്ടായത്.

വന്ന ദിവസം ആദ്യം കണ്ടതും,നമ്മുടെ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ തന്നെ അഡ്മിറ്റ്‌ ആക്കിയതും, പിന്നീടുള്ള കുറച്ച് ദിവസങ്ങളില്‍ സ്ഥിരമായി റൌണ്ട്സിന് കാണുന്നതും എന്നെയായതിനാല്‍ കൂടെയുള്ള രണ്ടുപേര്‍ക്കും എന്നോടൊരു അടുപ്പം കൂടുതലുണ്ടായി. വളരെ താണ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക ചുറ്റുപാടുകളില്‍ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ക്ക് മനസിലാകുന്ന വിധം മലയാളവും എന്നാലാകുന്ന തമിഴും ചേര്‍ത്തു കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അതും അവരോടു എന്നെ കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ചുവെന്നാണ് കരുതുന്നത്. ആശുപത്രിയ്ക്കകത്തോ പുറത്ത് റോഡിലോ അങ്ങനെ എവിടെ വച്ച് കണ്ടാലും അവരാ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തന്നിരുന്നു.

കൃത്യമായ ചികിത്സയും പരിചരണവും കൊണ്ട് ദാസിന്‍റെ ആരോഗ്യനില മെച്ചപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി. കൂടെയുള്ളവരെ തിരിച്ചറിയാനും പറയുന്നത് അനുസരിക്കാനുമൊക്കെ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ തലച്ചോറിലുണ്ടായ ക്ഷതം വലുതായതിനാല്‍ കൈകാലുകളുടെ ബലക്ഷയം പഴയതുപോലെ മെച്ചപ്പെട്ടുവന്നില്ല. എങ്കിലും ദാസിനും ഞങ്ങളെ ഒക്കെ മനസിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെറുതായി സംസാരിക്കാനുമൊക്കെ സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ പരിചരണം കൂടാതെ, ആ രണ്ടു സഹോദരങ്ങളും ദാസിനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നത്, സഹോദരസ്നേഹത്തിന്‍റെ അപൂര്‍വമായ മാതൃകയായിരുന്നു. ഒരാള്‍ ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുക്കുമ്പോള്‍, മറ്റെയാള്‍ തോര്‍ത്തുകൊണ്ട് ചിറിയില്‍ പറ്റിയ വറ്റുകള്‍ തുടച്ചുകൊടുക്കും. ഒരാള്‍ കൈകഴുകിക്കുമ്പോള്‍ മറ്റെയാള്‍ വായ കഴുകിയിട്ട് തുപ്പാനുള്ള പാത്രവും പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും. എന്നിട്ടിരുവരും ചേര്‍ന്ന് ദാസിനു ടിവി കണ്ടുകൊണ്ട് ചാരി ഇരിക്കത്തക്കവിധം കട്ടില്‍ ശരിപ്പെടുത്തും.

സാധാരണയായി എത്ര സീരിയസ്സായിട്ടുള്ള രോഗമാണെങ്കിലും ഒരു രോഗിയും മൂന്നോ നാലോ, പരമാവധി ആറുമാസത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ആശുപത്രികളില്‍ കിടക്കാറില്ല. എന്നാല്‍ ദാസിനും സഹോദരങ്ങള്‍ക്കും ആശുപത്രി വിട്ടു വീട്ടില്‍ പോകുന്നതിന് യാതൊരു താല്‍പര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയും ദാസിനു പരമാവധി ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യതയുള്ള രോഗമുക്തിയും ബോധ്യമുള്ളതിനാല്‍ നമ്മള്‍ പലവട്ടം പറഞ്ഞതുമാണ്, ഇനി ഇതേ പരിചരണം വീട്ടില്‍ കൊടുത്താല്‍ മതിയെന്ന്. പക്ഷെ അവര്‍ ചെവി കൊണ്ടില്ല. മാത്രമല്ല നാട്ടില്‍ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന കൊച്ചുവീടും ദാസിന്‍റെ ചികിത്സക്കായി വില്‍ക്കുകയും ചെയ്തു!!

നെഞ്ചിലൂറുന്ന കഫം ചുമച്ചു തുപ്പാനുള്ള ശേഷിയില്ലാത്തതിനാല്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ന്യുമോണിയ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഐ.സി.യു.വിലേക്കും മാറ്റേണ്ടി വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെയും ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ കുമരേശനും മാരിയപ്പനും ഐ.സി.യു.വിനു മുന്നില്‍ പ്രതീക്ഷയും സങ്കടവും ഒരേ അളവില്‍ കുടിച്ചിറക്കി നിശബ്ദരായി ഇരിക്കുമായിരുന്നു. വിലയേറിയതെന്തിനോ കാവലിരിക്കുന്നത് പോലെ.

2012 ആഗസ്റ്റ് മുപ്പതിനാണ് ദാസ്‌ നമ്മുടെ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തുന്നത്. ഒന്നും രണ്ടുമല്ല, ഇരുപ്പത്തിരണ്ടു മാസം അവര്‍ മൂന്നുപേരും നമ്മുടെ സ്വന്തം വീടിലെ അംഗങ്ങളെപ്പോലെ എങ്ങും പോകാതെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടുമാസം മുമ്പുവരെ. ദാസ്‌ ഒരുപാട് മെച്ചപ്പെട്ടിരുന്നു അപ്പോള്‍.

ഏതെങ്കിലും രോഗിയുടെ നില പെട്ടന്ന് വഷളാകുമ്പോള്‍ എല്ലാവിഭാഗം ഡോക്ടര്‍മാരെയും മറ്റു സ്റ്റാഫിനെയും വേഗം വിവരം അറിയിക്കാനുള്ള സംവിധാനമാണ് 'കോഡ് ബ്ലു'. ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ ഓപിയിലെ തിരക്കില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് കോഡ് ബ്ലു വിളിക്കുന്നത് കേട്ടത്. നല്ല തിരക്കായതിനാല്‍ പോകാന്‍ സാധിച്ചില്ല. വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, ഏതു രോഗിക്കാണ്, എന്താണ് പ്രശ്നമെന്ന്. ഒരാള്‍ പെട്ടന്ന് ഹൃദയസ്തംഭനം വന്നു വീണതാണെന്നും, മറ്റു ഡോക്ടര്‍മാര്‍ എല്ലാം ഉണ്ടെന്നും മറുപടി കിട്ടി. ആരാണെന്നു മനസിലായില്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ കീഴിലുള്ള രോഗിയല്ല എന്ന് ഉറപ്പായി. ഞാന്‍ ഓപിയിലെ ജോലി തുടര്‍ന്നു. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവിടുന്ന് ഒരു വിളിവരുന്നത്.

"സര്‍, നമ്മുടെ ദാസിന്‍റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ബൈസ്റ്റാന്‍ഡര്‍ കാര്‍ഡിയാക് അറെസ്റ്റ്‌ വന്നു കൊളാപ്സ് ചെയ്തു സര്‍.. ഇപ്പൊ വെന്റിലേറ്ററില്‍ ഐ.സി.യു.വിലേക്ക് മാറ്റി സര്‍.."

ഞാനാകെ ഞെട്ടി. ആരാണ്, കുമരേശനോ മാരിയപ്പനോ? പുതിയ സ്റ്റാഫ് ഒരാളായിരുന്നു വിളിച്ചത്.

"പേരറിയില്ല സര്‍.. താടിയുള്ള ആളാണ്.."

'കുമരേശന്‍ !!'

എനിക്ക് ഓപിയില്‍ ഇരുപ്പുറച്ചില്ല. സീനിയര്‍ ഡോക്ടറോട് ഞാനുടനെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു വേഗം ഐ.സി.യു.വിലേക്ക് ചെന്നു. പുറത്ത് വാതിലിനരികില്‍ ഒരു കസേരയില്‍ കുനിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു മാരിയപ്പന്‍. ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ അയാള്‍ എന്നെ കണ്ടില്ല. നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രയത്നങ്ങളും മരുന്നിന്‍റെ മാന്ത്രികക്കൂടും ഭേദിച്ച്, മാരിയപ്പന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥനകളും നിഷ്പ്രഭമാക്കി കുമരേശന്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോള്‍. കുറച്ചുനേരം ചൂടുമാറാത്ത ആ നിര്‍ജീവശരീരത്തിനടുത്ത് നിന്നശേഷം ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. ഒന്ന് നോക്കിയതേ ഉള്ളു, ഒന്ന് കണ്ടതേ ഉള്ളു, മാരിയപ്പന്‍ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് എന്‍റെ കാല്‍ക്കലേക്ക് വീഴുകയായിരുന്നു.

"എപ്പടിയാവത് കാപ്പാത്തുങ്കോ സര്‍.. യേ അണ്ണനെ കാപ്പാത്തുങ്കോ സര്‍.."

അയാള്‍ ഇരുകൈകളും കൊണ്ടെന്‍റെ കാലുകള്‍ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. എന്തുപറയണം എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ വല്ലാതെ കുഴഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ഓടി വന്നു അയാളെ പിടിച്ചുമാറ്റി. അയാള്‍ കുറച്ചുനേരം കൂടി കരഞ്ഞു.ഞാന്‍ നിശബ്ദനായി ആ കൈകള്‍ പിടിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഞാനാ നീണ്ടുനിവര്‍ന്ന ഇടനാഴിയിലൂടെ വേഗം നടന്നു. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും വിവരം അറിയിച്ചതനുസരിച്ച് അകന്നബന്ധത്തിലുള്ള ഒരു പയ്യന്‍ വന്നിരുന്നു. അന്ന് രാത്രിയില്‍ കുമരേശന്‍റെ ശരീരത്തോടൊപ്പം ജീവനുള്ള രണ്ടു ശരീരങ്ങള്‍ കൂടി ആ ആംബുലന്‍സില്‍ കയറി തെക്ക് ദിക്കിലേക്ക് പോയി, ദീര്‍ഘനാളത്തെ ആ കുടുംബജീവിതത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ 428 ആം നമ്പര്‍ മുറിയിലും, നമ്മുടെ മനസുകളിലും ബാക്കി വച്ച്. അവരുടെ അവസ്ഥ നന്നായി അറിയുമായിരുന്നതിനാല്‍ അതുവരെയുള്ള ബില്ല് ആശുപത്രി അധികൃതര്‍ വേണ്ടാന്ന് വച്ചു.

അപൂര്‍വസഹോദരങ്ങള്‍.. ജീവിതമെന്ന മരണക്കിണറില്‍ പരസ്പരസ്നേഹവും, കരുതലും അച്ചുതണ്ടാക്കി കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന മൂന്നുപേര്‍. വിധിയുടെ ഗുരുത്വാകര്‍ഷണബലപരീക്ഷണത്തില്‍ ആ അച്ചുതണ്ടിന്‍റെ കാമ്പ് തന്നെ നിലംപൊത്തി. സ്വന്തമായി വീടോ, പരിചരിക്കാന്‍ ആളുകളോ ഇല്ലാതെ ദാസും മാരിയപ്പനും പിന്നെത്ര നാള്‍ ആ ബലപരീക്ഷയില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കുമെന്നറിയില്ല. എന്‍റെ മനസ് പറയുന്നു, അവര്‍ ഇതിനകം തന്നെ തോറ്റുപോയിട്ടുണ്ടാകും. കാരണം അവര്‍ അത്രയധികം നിഷ്കളങ്കരായിരുന്നു.











തുടർന്ന് വായിക്കുക...