Wednesday, 11 December 2013

കടലില്‍ നിന്നുത്ഭവിച്ച് (കവിത)



പ്രബോധനം വാരിക


കടലില്‍ നിന്നും
ആ പൊഴിയുടെ വശത്തൂടെ
തിരികെ ഒഴുകണം.


ഗ്രീഷ്മത്തിന്‍റെ കുളിര്
തിരിച്ചു നല്‍കി
ശിശിരത്തിന്‍റെ ചൂട് വാങ്ങണം.


മുങ്ങിക്കയറിപ്പോയ
തീര്‍ത്ഥാടകനെ തിരികെ വിളിച്ച്
ആദ്യം പൊങ്ങുകയും
പിന്നെ മുങ്ങുകയും ചെയ്യിക്കണം.


എന്നില്‍ ചാടിമരിച്ച പെണ്‍കുട്ടിക്ക്
ജീവന്‍ മാത്രം തിരികെ നല്‍കി
കണ്ണീരെന്നോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോണം.


ചൂണ്ടക്കൊളുത്തില്‍ നിന്നും
ചെകിള വിടുവിച്ച്
ആദ്യ അവതാരത്തെയും
അണ്ഡത്തിലൊതുക്കണം.


വൈദ്യുതോല്‍പാദന മുറിയുടെ
ഇടുങ്ങിയ ഇരുട്ടിലൂടെ
മേലേക്കൊഴുകി
ജലച്ചക്രത്തെ തിരിച്ചുകറക്കണം.
അണക്കെട്ടില്‍ കെട്ടിനില്‍ക്കാതെ
ആ വിനോദനൌകയേക്കാള്‍
വേഗത്തിലൊഴുകണം.


എന്നില്‍ നിന്നും ആയിരം
കൈവഴികള്‍ ജനിപ്പിച്ച്
പിന്നാലെ ഒഴുക്കണം.


ഭാവിയില്‍ ഭൂമിയുടെ ജഡം
കീറിപ്പഠിക്കുന്ന കവിയ്ക്കെഴുതാന്‍
ഒരു കൊച്ചു കവിതയാകണം.


കടലില്‍ നിന്നുത്ഭവിച്ച്
വന്മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ
കാടുകയറി, യുറവയി-
ലേക്കൊഴുകി മറഞ്ഞൊരു  
മിഴിനനഞ്ഞ കവിത.






തുടർന്ന് വായിക്കുക...

Monday, 2 December 2013

യക്ഷികള്‍ നഗ്നരാണ് (കഥ)



പറഞ്ഞുപഴകിയ മറ്റേതൊരു യക്ഷിക്കഥയിലെയും പോലെതന്നെയാണ് വടക്കേപ്പുരയിലും യക്ഷികള്‍ ഉണ്ടായതെന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് തന്നെ ഉണ്ണി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനും മുമ്പ് യക്ഷികള്‍ ഉണ്ണിയുടെ കുസൃതിത്തരങ്ങള്‍ക്ക് തടയിടാന്‍ അച്ഛമ്മയും ചിറ്റമ്മയും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും അമ്മയും ഉണ്ടാക്കുന്ന  കരാറുകളിലെ പണയവസ്തുവായിരുന്നു. അസല്‍ വില്ലത്തി. ഒരുരുള ചോറിന്‍റെ കരാറില്‍ അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞ കഥകളിലെ വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ചു, മുടിയഴിച്ചിട്ട് കണ്ണുകളില്‍ അഗ്നിയുമായി ചോറുണ്ണാത്ത കുട്ടികളെ തേടി നടക്കുന്ന ഭയങ്കരി. അല്ലെങ്കില്‍ കുളിയ്ക്കാന്‍ മടിയുള്ള, തുണിയുടുക്കാന്‍ മടിയുള്ള കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകുത്തിപ്പൊട്ടിക്കുകയും രക്തം കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആര്‍ത്തിപ്പണ്ടാരം. പക്ഷെ ഉണ്ണി ചോറുണ്ടും, കുളിച്ചും, അനുസരണയോടെ നിന്നും യക്ഷികളെ എന്നും അപ്രത്യക്ഷരായി തന്നെ നിര്‍ത്തി.

വീട്ടിലെ കറമ്പിപ്പശു പെട്ടന്നൊരു ദിവസം നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ ദീനംവന്നു ചത്തതുമുതലാണ് യക്ഷികള്‍ കരാറുകളില്‍ നിന്നും കഥകളില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി കുറെയധികം സംശയങ്ങളുമായി ഉണ്ണിയെ പിന്തുടരാന്‍ തുടങ്ങിയത്. 

"രാത്രീല് ഓള് പേടിപ്പിച്ചതാ.." അച്ഛമ്മ പശു ചത്ത വിവരമറിഞ്ഞമാത്രയില്‍ തന്നെ വിധിപറഞ്ഞു.

യക്ഷികള്‍ എന്താ അദൃശ്യരായിരിക്കുന്നേ..? അവരെന്താ നടക്കുമ്പോ നിലം തോടാത്തേ..? എന്തിനാ അവര്‍ക്ക് ചുണ്ണാമ്പ്? എന്തിനാ അവരെ പൂട്ടിയിട്ടേക്കുന്നേ..? കറമ്പിപ്പശുവിന്‍റെ വളഞ്ഞ വാലുകണക്കെ ഉത്തരമില്ലാത്ത അസംഖ്യം ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളായി യക്ഷികള്‍ ഉണ്ണിയുടെ ചിന്തയുടെ പിന്നാമ്പുറത്തങ്ങനെ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. രാവും പകലും.

അജ്ഞാതമായ ഏതോ മന്ത്രത്താല്‍ മാത്രം തുറക്കുന്ന ഒരടഞ്ഞ മുറിപോലെ, വടക്കേപ്പുരയുടെ ചായ്പ്പിനുള്ളില്‍ യക്ഷികള്‍ ഉണ്ണിക്ക് പിടികൊടുക്കാതെ കഴിച്ചുകൂട്ടി. പിന്നെപ്പലപ്പോഴായി ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് അവനുത്തരം കണ്ടെത്തി.

"നെലം തൊടാതെ ചാകണോരാ പിന്നെ യക്ഷിയാകണേ.. അതോണ്ടാ ഓര് നടക്കുമ്പോ കാല് നെലത്ത് തൊടാത്തേ.."

രാഘവമ്മാമയാണ് ഉണ്ണി ആറാംക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യമായി അല്‍പമെങ്കിലും വിശ്വനീയവും ആധികാരികവുമായ ഒരുത്തരം നല്‍കിയത്.

"പെണ്ണുങ്ങക്കേ പകേണ്ടാവൂ.. ആണുങ്ങള് ശുദ്ധരാ.."


പിന്നീടൊരിക്കല്‍അച്ഛന്‍അമ്മ കേള്‍ക്കാതെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തതാണ്ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഒരൊറ്റ ഉത്തരം പോലെ. 



http://www.vellanadandiary.com/2013/12/blog-post.html
വര- വിജിത്ത്



ഉണ്ണി ഇപ്പോള്‍ താമസ്സിക്കുന്ന വീട്ടില്‍നിന്ന് നോക്കിയാല്‍കാണുന്ന അകലത്തിലാണ് വടക്കേപ്പുര എന്ന് വിളിക്കുന്ന തറവാട് വീട്. അത് അച്ഛന്‍റെ തറവാടാണ്. ഒരുപാട് പഴയത്. പഴയ ചെങ്കല്ലു കൊണ്ടുള്ള തറയോടുകളും തലയോടുകളും പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ വീട്. തടികൊണ്ട് തറയുടെയും ചുമരിന്‍റെയും അതിര്‍ത്തികള്‍ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന നീണ്ട വരാന്തയുടെ ഒരു വശത്ത് പഴയ പത്തായം ഇപ്പോഴും വലിയകേടുപാടൊന്നും കൂടാതെ പൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ട്. മുഖം തിരിച്ചറിയാന്‍നന്നേ പാടുള്ള തെളിച്ചം മങ്ങിയ  കുറേ ബ്ലാക്ക്ആന്‍ഡ് വൈറ്റ് ചിത്രങ്ങള്‍‍, അതിഥികള്‍ എത്തിനോക്കാത്ത വീട്ടില്‍ ആതിഥേയരായി ചുമരില്‍ തൂങ്ങുന്നുണ്ട്. തറവാടിന്‍റെ കിഴക്ക് ഭാഗത്ത് പഴയ പശുത്തൊഴുത്തും അതിന്‍റെ വടക്ക് ചത്തകിണറിന്‍റെ അസ്ഥിത്തറ കണക്ക്  വെട്ടുകല്ല് കൊണ്ടുള്ള കൈവരിയും. പക്ഷേ രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ യക്ഷികള്‍ സ്വൈരജീവിതം നയിച്ചിരുന്നതിനാല്‍, വരാന്തയില്‍ നിന്നകത്തേക്കുള്ള വാതില്‍ആരും തുറക്കാറില്ലാ, പുറത്തു നിന്നു പൂട്ടാറില്ലെങ്കിലും.

എല്ലാവരും ആ തറവാട് പൊളിക്കാന്‍പറഞ്ഞതാണ്. ബാക്കി വരുന്നിടത്ത് വച്ച് കാണാമെന്നും. പക്ഷെ അച്ഛന്‍സമ്മതിച്ചില്ല.  അച്ഛനിപ്പോഴും പറയും 'ഒന്നല്ല, മൂന്നെണ്ണമാ അതിനകത്ത് ആത്മാവിനു ഗതികിട്ടാതെ മുറവിളിക്കൂട്ടിക്കഴിയണത്. ഒരു പൂജയും ഇനി ഫലിക്കില്ല. എന്നെ പറമ്പിലേക്കെടുത്തശേഷം എന്താന്നുവച്ചാ ആയിക്കോ..' പിന്നെ ആരും ഒന്നും മിണ്ടില്ല.

അച്ഛന്‍റെ കുറ്റങ്ങള്‍പറയാനായി മാത്രം രാഘവമ്മാമ ഇടയ്ക്കിടെ ഷോര്‍ണൂറുനിന്ന് ട്രെയിന്‍പിടിച്ചു അങ്ങാടിപ്പുറത്ത് വരാറുണ്ട്. തിരിച്ചുപോകുമ്പോ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍വരെ ഉണ്ണിയും ചെല്ലും. അങ്ങാടിപ്പുറം സ്റ്റേഷനു മുന്നിലെ ബഷീറിക്കാടെ കടയില്‍ നിന്ന് ഉണ്ണിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള അവിലോസുണ്ടയും നാരങ്ങവെള്ളവും വാങ്ങിക്കൊടുക്കും. നടക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ണി നൂറുനൂറു ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കും. രാഘവമ്മാമ എല്ലാറ്റിനും ക്ഷമയോടെ മറുപടി പറയും.

ഒമ്പതാംക്ലാസില്‍പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ഉണ്ണിയെ ഏറ്റവും അധികം കുഴക്കിയ സംശയം മനസ്സിന്‍റെ പൂമുഖത്ത് കേറി ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചത്.

"യക്ഷികള്‍എന്തുകൊണ്ടാണ് വെള്ളവസ്ത്രങ്ങള്‍മാത്രം ധരിക്കുന്നത്..? ആരാണവര്‍ക്കതൊക്കെ തുന്നികൊടുക്കുന്നത്..?!!"


ഉണ്ണി പലരോടും ചോദിച്ചു. ആര്‍ക്കുമറിയില്ല. രാഘവമ്മാമയോട് മൂന്നുവട്ടം ചോദിച്ചു.


"ങാ.. ഓര് പണ്ടേ അങ്ങനാ.."


വ്യക്തമായ ഒരുത്തരം ഒരിടത്തുനിന്നും കിട്ടിയില്ല. ഉണ്ണി അവധിദിവസങ്ങളില്‍പകല്‍സമയത്ത് ആരും കാണാതെ വടക്കേപ്പുരയുടെ വരാന്തയില്‍ പോയി വെറുതെ അകത്തേക്ക് നോക്കി നിയ്ക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ അവിടെ ചുറ്റിത്തിരിയും. വരാന്തയില്‍തറയിലും തടിപ്പടിയിലും പത്തായത്തിനു മുകളിലും വരിവരിയായി ഘോഷയാത്ര ചമയുന്ന കുഞ്ഞനുറുമ്പുകളെ ഊതിപ്പറത്തും. അവ വീണ്ടും വരിപണിയുമ്പോള്‍ പിന്നെയും ഊതുംപൊട്ടിയ തറയോടുകള്‍ക്കിടയിലെ കുഴിയാനയുടെ കൊട്ടാരം മണ്ണിട്ടുമൂടും. പക്ഷെ എത്ര കാത്തിരുന്നിട്ടും യക്ഷികളെ മാത്രം കണ്ടില്ല.


മലയാറ്റൂരിന്‍റെ യക്ഷി ആയിടയ്ക്കാണ് കയ്യില്‍ കിട്ടുന്നത്. ഉണ്ണിയത് ആര്‍ത്തിയോടെ വായിച്ചു. പക്ഷെ വായനയ്ക്കപ്പുറം 'യക്ഷി'യില്‍യക്ഷിയുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ ഉണ്ണിക്കാശങ്കയായി. മാത്രമല്ല, രാഗിണി പലവര്‍ണങ്ങളിലുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍മാറിമാറി ധരിച്ചു ഉണ്ണിയെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. രാഘവമ്മാമ തന്നെയാണ് മധുസൂദനന്‍നായര്‍യക്ഷിയെ പറ്റിയും ഒരു കവിത എഴുതിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉണ്ണിക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. പക്ഷെ കടുകട്ടിക്കവിത ഉണ്ണിയെ ബോധം കെടുത്തിയില്ലാ എന്നെ ഉള്ളൂപിന്നെക്കുറച്ചു ദിവസം നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തന്‍റെ ആദ്യത്തെ നാലുവരികള്‍ഇടയ്ക്കിടെ മൂളിക്കൊണ്ട് നടന്നു.


ഉണ്ണിയുടെ സംശയത്തിനു മുന്നില്‍എല്ലാവരും തോറ്റു. മലയാറ്റൂരും മധുസൂദനന്‍ നായരും രാഘവമ്മാമയും അച്ഛനും കൂട്ടുകാരും എല്ലാം. പക്ഷെ, യക്ഷികള്‍വായനയുടെ പുതിയൊരു ലോകം തന്നെ ഉണ്ണിക്ക് മുന്നില്‍തുറന്നിട്ടു. അപ്പോഴും കെട്ടുകഥകളുടെ കാളവണ്ടിയില്‍, നുകത്തണ്ടില്‍ബന്ധിക്കപ്പെട്ട കാളകളെ പോലെ യക്ഷികള്‍കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെട്ട നാലുകെട്ടിനുള്ളില്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സകലരോടുമുള്ള പ്രതികാര ചിന്തകള്‍ അയവിറക്കിക്കൊണ്ട് കഴിയുകയായിരുന്നു, വെള്ളവസ്ത്രവും ധരിച്ച്.


ഉണ്ണിയുടെ സ്കൂളിലെ ശശികുമാര്‍സാറിന്‍റെയും ഉച്ചക്കഞ്ഞി വയ്ക്കാന്‍ വരുന്ന ഭാര്‍ഗവിയുടെയും ശവങ്ങള്‍ സ്കൂളിലെ കിണറ്റില്‍പൊന്തിയ ദിവസം സ്കൂളിനു അവധിയായിരുന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം രാഘവമ്മാമ പൂമുഖത്ത് അമ്മയുമായി അച്ഛന്‍റെ കുറ്റം പറഞ്ഞിരുന്നപ്പോള്‍ഉണ്ണി ഒരു പുസ്തകവുമായി വടക്കേപ്പുരയുടെ വരാന്തയില്‍പോയിരുന്നു. അന്നാ സന്ധ്യാനേരത്ത്, ശൂന്യതയില്‍ നിന്ന് ദൈവം ഭൂമിയും ആകാശവും മനുഷ്യരെയും യക്ഷികളെയും സൃഷ്ടിച്ചത് പോലെ  ഉണ്ണി തന്‍റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരവും സ്വമേധയാ കണ്ടെത്തി. അപ്പോള്‍യൌവനയുക്തയായ സന്ധ്യക്ക് നേരെ തന്‍റെ വെള്ളമുണ്ട് വലിച്ചെറിഞ്ഞു ആകാശത്ത് പൂര്‍ണ്ണനഗ്നനായി നിന്ന് ഇക്കിളിച്ചിരി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു, ചന്ദ്രന്‍.


പടയാളികള്‍ ആരുമില്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് യുദ്ധം ജയിച്ചു തിരിച്ചുവന്ന സേനാനായകനെ പോലെ ഉണ്ണിക്ക് അവനോടു തന്നെ ബഹുമാനം തോന്നി. 'യൂറേക്കാ' എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാന്‍അവന്‍റെ മനസ് വെമ്പി. പക്ഷെ ഉണ്ണി, താന്‍ലോകം കീഴടക്കിയവിവരം ഉള്ളിലൊതുക്കി ഗമയോടെ രാഘവമ്മാമയോടൊപ്പം റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍വരെ നടന്നുനാരങ്ങാവെള്ളവും അവിലോസുണ്ടയുമൊന്നുമായിരുന്നില്ലാ അന്നത്തെ ആ വരവിന്‍റെ പ്രേരണ. 

കടക്കാരന്‍  ബഷീറിക്കയെ ഒന്നുകാണാന്‍വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ണിയന്ന് കൂടെച്ചെന്നത്. അയാളുടെ പേര് ബഷീര്‍ എന്നായതുകൊണ്ട് മാത്രം. ഉണ്ണി ബഷീറിക്കയെ ഏറെ നേരം വെറുതെ നോക്കി നിന്നു.

ടിക്കറ്റ്കൌണ്ടറില്‍നിന്നും ഷോര്‍ണൂര്‍ക്ക് നാലുരൂപയുടെ കട്ടട്ടിക്കറ്റും വാങ്ങി രാഘവമ്മാമയോടൊപ്പം പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് നടന്നു. അങ്ങാടിപ്പുറം സ്റ്റേഷനില്‍ നിലമ്പൂര്‍‍-ഷോര്‍ണൂര്‍പാസ്സഞ്ചറും കാത്തുനിന്നപ്പോള്‍ ഉണ്ണി പതിയെ രാഘവമ്മാമയോട് പറഞ്ഞു,


"ഭാര്‍ഗവി ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോഴും വെള്ള മാത്രേ ധരിച്ചിരുന്നൊള്ളൂ.. ഭാര്‍ഗവിയുടെ കാമുകന് വെള്ളവസ്ത്രം മാത്രേ ഇഷ്ടായിരുന്നൊള്ളൂ, അതോണ്ടാ.."


"എന്താ..?!!" കാര്യം മനസിലാകാതെ അന്ധാളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന രാഘവമ്മാമയുടെ മുഖത്തിനപ്പോള്‍ പയ്യന്‍കഥകളിലെ പയ്യന്‍റെ മുഖമാണെന്നോര്‍ത്ത്  ഉണ്ണി ഉള്ളില്‍ചിരിച്ചു.


തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ഉണ്ണിയുടെ ചിന്ത മുഴുവന്‍വൈക്കം മുഹമ്മദ്ബഷീര്‍എന്ന മഹാപ്രതിഭയെ പറ്റി ആയിരുന്നു. തന്‍റെ യക്ഷിക്ക് ആദ്യമായി വെള്ളസ്സാരിയും ബ്ലൌസും തയ്ച്ചു കൊടുത്ത തുന്നല്‍ക്കാരന്‍‍. മലയാളത്തിലെ ആദ്യ യക്ഷി സിനിമയുടെ കഥാകാരന്‍. പക്ഷെ ചിന്തകള്‍കൂടുതല്‍സങ്കീര്‍ണമായ മറ്റൊരു ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് ഉണ്ണിയെ നയിച്ചത്. 


" തയ്യല്‍ക്കാരന്‍ബേപ്പൂര്‍സുല്‍ത്താനെങ്കില്‍യക്ഷികള്‍യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍എന്തായിരിക്കും ധരിച്ചിരിക്കുക..?"


പുറത്ത് പകലും അകത്ത് അടുപ്പുകളും എരിയുന്ന ഒരു നട്ടുച്ചനേരത്ത്, തലേന്ന് ക്ലാസ്സിലെ മറ്റൊരുണ്ണി നല്‍കിയ  'കൊച്ചുപുസ്തകം' ഉണ്ണി ബാഗില്‍നിന്നും പുറത്തെടുത്തു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. പൊള്ളുന്ന വെയില്‍അല്‍പ്പം തണല്‍ തേടി വൃക്ഷത്തലപ്പുകള്‍ക്കിടയിലും വടക്കേപ്പുരയുടെ വരാന്തയിലും കയറി ഒളിച്ചിരുന്നു. ഒളിപ്പിക്കാന്‍സ്ഥലമില്ലാതെ കൊച്ചുപുസ്തകം ഉണ്ണി പലതായി മടക്കി കയ്യില്‍പിടിച്ചു.


ആരെങ്കിലും കാണുമെന്നുള്ള ഭയം കൊണ്ട് ഓടിക്കയറിയതാണ് വടക്കേപ്പുരയുടെ നാലുകെട്ടിനുള്ളിലേക്ക്. ആദ്യമായി കാണുകയാണ് അതിനകവശം. ഉള്ളില്‍കയറിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണു അകത്ത് കാലങ്ങളായി നിശബ്ദരായി കഴിയുന്ന യക്ഷികളെ കുറിച്ചോര്‍ത്തത്. ഉള്ളിലുറഞ്ഞു കൂടിയ ഭയത്തോടെ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. മാറാലകള്‍മാത്രം. ഉടഞ്ഞ തലയോടിനുള്ളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന സൂര്യരശ്മികളില്‍തട്ടി, അന്തരീക്ഷത്തില്‍അലഞ്ഞു നടന്ന ധൂളികളില്‍കുഞ്ഞുസൂര്യന്മാര്‍ജനിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. യക്ഷികളെ മാത്രം കണ്ടില്ല. കൊച്ചുപുസ്തകം ഇടതുകയ്യില്‍ അമക്കിപ്പിടിച്ചു പതിഞ്ഞ പാദസ്പര്‍ശങ്ങളോടെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഉള്ളിലെ ഭയത്തിന്‍റെ തോത് ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണമായും കുറഞ്ഞു. ആരുടേയും ശല്യമില്ലാതെ കൊച്ചുപുസ്തകം വായിക്കാന്‍ ഇതിലധികം സൗകര്യമുള്ള സ്ഥലം ഈ ലോകത്ത് തന്നെ വേറെയുണ്ടാകില്ല.


ഉണ്ണി അകത്ത് മറ്റൊരു മുറിയിലേക്കുള്ള വാതിലിന്‍റെ കട്ടളപ്പടിയിലെ പൊടിതട്ടിക്കളഞ്ഞു അതിന്മേല്‍ഇരുന്നു. അടഞ്ഞ വാതിലില്‍ നടുചാരിയിരുന്ന് പുസ്തകം നിവര്‍ത്തി. നഗ്നമായ സ്ത്രീശരീരങ്ങളുടെ ക്ലോസപ്പ് ചിത്രങ്ങളില്‍‍ ഉണ്ണിയുടെ കണ്ണുകള്‍‍ ആര്‍ത്തിയോടെ ഒഴുകി നടന്നു. തോട്ടില്‍നിന്നും കരയിലേക്ക് എടുത്തെറിഞ്ഞ രണ്ടു മാനത്തുകണ്ണി മീനുകളെപോലെ ,അവന്‍റെ കൃഷ്ണമണികള്‍ ഒരേ താളത്തിലും വേഗത്തിലും പിടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്വന്തം കൈകള്‍അരയിലെ കൈലിയുടെ അയഞ്ഞ പിരിമാറ്റി, താഴേക്കരിച്ചിറങ്ങിയത് അവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല. അണ്ണാക്കില്‍കൊരുത്ത ചൂണ്ടക്കൊളുത്തില്‍ നിന്നും ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍പിടയുന്ന വരാല്‍മീനുകളെ പോലെ കൈകള്‍ചലിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഉണ്ണി തന്‍റെ കണ്ണുകള്‍മുറുക്കിയടച്ചു.


അപ്പോള്‍ നാലുകെട്ടിനുള്ളിലെ അടഞ്ഞമുറികളിലെവിടെ നിന്നോ, മിനുത്ത കാലുകളുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ഉണ്ണിക്ക് നേരെ നടന്നു വന്നു. അവള്‍‍ ധരിച്ചിരുന്നത് വെള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ആയിരുന്നില്ല. വസ്ത്രങ്ങളേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ണിയവളുടെ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ കറുത്ത പൊട്ടില്‍ ചുംബിച്ചു. കുഴിയാനയുടെ കൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ കുഞ്ഞുറുമ്പുകള്‍ വരിവരിയായി ഘോഷയാത്ര പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍, നാഭിചുഴിയില്‍‍ നിന്നും താഴേക്കരിച്ചിറങ്ങിയ നനുത്ത രോമരാജിയെ ഉണ്ണി ഊതിപ്പറത്തി. യക്ഷി ഇക്കിളിപൂണ്ട് വിറച്ചു. എപ്പോഴോ കൈയില്‍ നിന്നും പുസ്തകം താഴെ വീണു. കണ്ണുതുറന്നപ്പോള്‍ അരയ്ക്കു താഴെ നഗ്നനായി പടിചാരി ഇരിക്കുന്ന താന്‍ മാത്രമേ അവിടുണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെന്നു കണ്ട് ആദ്യം അതിശയവും പിന്നെ ആശ്വാസവും തോന്നി. ആദ്യാനുഭവത്തിന്‍റെ തളര്‍ച്ചയില്‍ വിയര്‍പ്പോടെ ഉണ്ണി വാതിലില്‍ചാരിയിരുന്നു.


തളര്‍ച്ചയുടെ കിതപ്പുകള്‍പതിയെ കുറ്റബോധത്തിന്‍റെ ദീര്‍ഘനിശ്വാസങ്ങളിലേക്ക് താളം തെറ്റി. ചെയ്യാന്‍പാടില്ലാത്തതെന്തോ ചെയ്തുപോയെന്ന ചിന്തയില്‍പിന്നെയും തളര്‍ന്നു. പിന്നെ പതിയെ അത് കെട്ടടങ്ങി, സ്വയമറിഞ്ഞ രതിമൂര്‍ച്ചയുടെ സുഖമുള്ള ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു. വടക്കെപ്പുരയുടെ വാതില്‍ ചാരി പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍, ചുണ്ടില്‍ ചെറിയ ചിരിയോടെ ഉണ്ണി ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു,


"സത്യത്തില്‍, യക്ഷികള്‍നഗ്നരാണല്ലേ..."


************
പെണ്ണിന് മാത്രമല്ലാ ആണിനുമുണ്ട് , വയസ്സറിയിക്കുന്ന ഒരു ദിവസംയക്ഷികള്‍ നഗ്നരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ദിവസം.





2013 നവംബര്‍ ലക്കം ഇ-മഷിയില്‍ വന്ന കഥ





തുടർന്ന് വായിക്കുക...